brand

Zal ik net een stukje over de afgelopen warme dagen schrijven, gebeurd er ineens iets anders....... de heuvel waar we op uitkijken stond in brand. En hoe! Het is droog, er stond een beste wind en binnen de kortste keren sloeg het vuur om zich heen. Wederom pyromanen, op drie plaatsen aangestoken. Elk jaar hetzelfde, minstens eenmaal per twee weken. Ditmaal was het echter link, in de buurt van de speeltuin en van het huis van de overburen die niet thuis waren. Vorig jaar was de brand ook bij de speeltuin. Eerst de brandweer gebeld, na tien minuten nog een keer. Daarna naar de overbuurvrouw, gevraagd of zij ook wilde bellen. Ze vond dat niet nodig. Maar vijf minuten later stond ze in de speeltuin met een bleek gezicht te kijken, het vuur was toch wel heel dichtbij gekomen. Iedereen in de speeltuin gevraagd of ze de brandweer wilden bellen. De brandweer kwam aanzetten net toen de eerste boom vlam vatte. Ja mevrouw, we wachten met opzet omdat we elke keer gebeld worden voor deze heuvel........

Vanmorgen ook weer de brandweer gebeld. Toen ik zag hoe snel het vuur richting huis van overbuurvrouw ging nog maar eens gebeld, helemaal toen ik zag dat de brandweer helemaal aan de andere kant van de heuvel was gearriveerd en daar begon met blussen. 5 Minuten later verscheen er nog een brandweer auto...... wederom op een andere plek. Schoenen aan en erheen gerend want het vuur kwam steeds dichterbij. En overal hingen mensen uit het raam te kijken. Ik riep tegen hen dat ze de brandweer moesten bellen en moesten zeggen dat ze naar onze straat moesten komen maar ik werd alleen maar schaapachtig aangekeken. De muhtar (burgemeester van de wijk) had toch gebeld....... Ja, de muhtar. Zijn gebouw is naast de speeltuin. Deze $&%&*(^ vent ging rustig om lunchpauze terwijl ik achter de brandweer aanrende! Maar goed, de brand...... De mensen keken allemaal liever dan dat ze belden. Het werd me even teveel en ik heb hen heel duidelijk verteld wat ik er van dacht. Dit is niet de eerste keer. Regelmatig komen de kinderen van de straat naar mij toe om te vragen of ik de brandweer wil bellen omdat er brand is op de heuvel, hun ouders bellen niet, de muhtar belt meestal zelfs niet.

De brandweer kwam met schop en bezem, ze waren te ver weg voor de waterslangen, en sloeg de brandhaard zoveel mogelijk uit. Daarna kwam er eindelijk een brandweer auto onze straat inrijden, en twee minuten later nog een.... maar het vuur was toen al uit. Toen alles weer rustig was ging ik even naar buurvrouw B, de enige waar ik 'normaal' mee kan praten. Zij had ook de brandweer twee keer gebeld en wij zijn samen de 'wachttoren' van de heuvel, of zij of ik belt de brandweer als het weer eens raak is. Ik wilde weten of ik nu echt zo vreemd was aangezien het leek dat ik me alleen druk maakte om het huis van overbuurvrouw en de speeltuin met al zijn bomen. Maar zij was net zo boos, verdrietig, bang en gefrustreerd als mij.

'Bir sey olmaz' zijn gevleugelde Turkse woorden, 'het loopt wel los, maak je maar niet zo druk, er kan niets gebeuren, don't worry!' De kinderen in de straat lopen de hele dag zonder toezicht buiten, er gebeurd hen niets. Ik zit soms met het hart in mijn keel te kijken naar wat ze uitspoken: voor wegrijdende autos rennen of fietsen, kleuters die met grote stenen naar elkaar gooien, vechten met grote stokken met scherpe punten en de nieuwste mode, elkaar beschieten met pistolen met plastic bolletjes, het type dat in Nederland verboden is. Dan is er nog de dubbele theepot met onderin kokend water en bovenin een pot met thee die ik overal op de grond zie staan en waar kinderen altijd langsjagen, kinderen die voorin de auto staan of bij de chauffeur op schoot zitten, kinderen achterop de motor of brommer zonder helm en hier in deze straat regelmatig kinderen die een rondritje krijgen op een scooter, twee staande voorop, twee achterop of minstens net zo leuk, een jongen van een jaar of twaalf, dertien op zo'n grote scooter, wat zeg ik, in een auto..... alleen. Het is allemaal 'bir sey olmaz' en er gebeurd nooit iets..... behalve met Emre en Timucin. Ik ben zo voorzichtig en zo bang voor die theepotten maar Timucin kreeg een beker kokende thee over zijn arm 3 jaar geleden. Ik vraag me af waar de moeders zijn als ik zie wat voor halsbrekende toeren kinderen uithalen in de speeltuin en op straat maar het zijn altijd onze twee mannekes die vallen.

De brand was net op tijd geblust. Komt het door de 'bir sey olmaz' mentaliteit of omdat ik zo op en neer aan het springen was met de buurvrouw? Ik denk eraan om een volgende keer hetzelfde te doen. Kijken wat er gebeurd als ik niet de brandweer bel. 'bir sey olmaz'. Het klotige is dat ik het echter niet kan laten......

23 april

23 April 1920 was de dag dat het Turkse parlement voor het eerst bijeen kwam en deze dag werd daarna door Ataturk uitgeroepen tot de Nationaled dag van de Soevereiniteit en de Kinderen. Uit de hele wereld komen kinderen in Turkije bijeen om deze dag te vieren. De buitenlandse kinderen verblijven bij Turkse families en op deze manier ontstaan er vriendschapsbanden over de hele wereld.
Op 23 April en de dagen ervoor worden overal festiviteiten georganiseerd. De kinderen en ik vinden het prachtig om al deze festiviteiten af te lopen, vandaar dat ik het blog er even bij heb laten hangen. Op donderdag tijdens een wandeling vielen we met de neus in de boter. Een grote parade met kinderen, niet alleen uit Turkije maar ook uit China, Indonesie, Jemen, Bulgarije Marokko en Macedonie. Het hele weekend door gaven deze kinderen een dansvoorstelling. Zaterdag was een uitgebreid programma met oa theater en goochelaar tussen de dansen door. Foto's staan onderaan de tekst.

Vandaag stond een parade op het programma. Ik had het allemaal goed nageplozen op internet, het zou een unieke parade zijn. Wel, heel erg uniek, ipv 2 uur was het al om 1 uur afgelopen en we hebben alleen de losse onderdelen van de parade gezien nadat deze ontmanteld was, kinderen in prachtige kostuums onderweg naar hun huis.......


Dan maar ijs eten. Daarna langs de zee gewandeld, broodje vis gegeten en met de trein weer terug. Emre herinnerde zich ineens dat er in de wijk Pendik een boekenbeurs zou zijn, dat had hij op de folder van Pendik gezien. Dus wij naar Pendik. Daar werden we van de ene plaats naar de andere gestuurd. E was het na een half uur zoeken zat en vertrok met Timucin naar huis. Maar Emre en ik zetten onze speurtocht naar de graal voort. Bewaking 1 zei in het cultureel centrum, maar die was dicht, bewaker 2 zei een andere tent verderop, een half uur gewandeld maar geen tent te vinden. Op de terugwandeling kwamen we langs het politie buro. Agent gevraagd, die wist ook van niets. Maar weer naar de tent. Bewaking 3 wist het niet. Toen was ik het zat. Ik liet hem de tekst kinderboekenbeurs op het programma zien en vroeg hem iemand te vinden die het me wel kon vertellen, ik werd behoorlijk flauw. Een andere man, die wist het ook niet, maar even achter de schermen vragen. Komt hij terug met het zwakke verhaal dat de beurs al was afgelopen, die had op dezelfde plek gestaan voordat de tent werd opgezet. Kom nou, dikke onzin!! Er is gewoon geen kinderboekenbeurs, punt. Ik heb de gemeente Pendik ontmanteld. Ze dachten reklame te maken op deze manier, kijk eens Pendik denkt zelfs aan een kinderboekenbeurs, hoe cultureel..... Maar mooi dat ik er doorheen geprikt heb, ze hadden natuurlijk niet op een Nederlandse boekenwurm en wurmpje gerekend, Ha! Ik weet bijna wel zeker dat ik de enige ben die naar die beurs gevraagd heeft, Turken lezen weinig boeken. Ik wil wat doen, ik ben boos op Pendik, dat ze mij een kleine twee uren van hot naar haar hebben gestuurd voor nix. En dus schrijf ik het op mijn blog: De Gemeente Pendik Liegt!! Doet Zich Voor Als Cultuur Liefhebber Maar Is Een Cultuurbarbaar!!!! Boykot Pendik!!!

Zo, dat lucht op......


Indonesie


Bulgarije


Macedonie



Timucin heeft duidelijk genoeg van al het gedans: ik heb Honger!!


Afsluiting, Lahmacun eten met de buurman

de hondenfilm

In December werden we door vriend Ivan benaderd, of we wilden meewerken aan een documentaire over straathonden. Met veel plezier zijn we een dag met hem en met de cameraploeg onderweg geweest. Het verslag van deze dag staat op de site van Actie Zwerfhonden, ik heb het hieronder gecopieerd:

2 December. Hier ging het vandaag helemaal anders dan anders. Een ding was hetzelfde, vroeg opstaan, wederom om half 7 uit bed. Maar we gingen ditmaal niet naar school maar naar de zee!! En dat was natuurlijk wel leuk. Ivan vond ons met gemak, we stonden langs de weg. En toen op naar de man die de honden en de katten voert langs de zee. Een heeeleboel katten gezien evenals een paar honden maar de man zelf helaas niet, we hadden denk ik (achteraf praat) wat meer heen en weer moeten rijden, we stonden op een plaats op de man te wachten. Ivan was even weg om de "stem" van de film te regelen, dat wordt een zeer bekende Turk. Een dik uur langs de zee gewandeld, was op zich heerlijk. Daarna voegde Ivan zich weer bij ons, met elkaar even snel een tosti gegeten en daarna op naar Gulsuyu, waar we veel opzien baarden, helemaal toen de camera's uit de auto kwamen en ze begonnen te filmen.

De honden lagen prinsheerlijk in de zon. In een mum van tijd had zich er een groep kinderen verzameld om de honden en de cameramannen. Ik ging naar huis om het eten van de honden klaar te maken. Keek even uit het raam en schoot in de lach. De honden waren zo lui als de bliksem en vertikten het om achter de kinderen aan te rennnen. Ze keken alleen wat loom zo van: doe het zelf maar!! Ze wilden ze naar de speeltuin hebben maar dat deden de honden dus niet. Ik naar beneden. Ik
had ze in een wip in de speeltuin, ze renden achter de wandelde etensbak aan. Het eten moest echter nog even wachten, eerst op de film!! De kinderen vonden het allemaal prachtig, de honden genoten van alle aandacht.

Er zijn een paar intervieuws gemaakt met de kinderen, en volop foto's. Daarna mochten de honden eindelijk eten.
Wij gingen mee naar Sariyer, een wijk aan de Bosporus. Een prachtige rit met een schitterend uitzicht over Istanbul
en de Bosporus. Maar het asiel waar we daarna kwamen was een anticlimax. Hongerige en broodmagere honden, het bleek
dat ze al een paar dagen geen eten hadden gehad. De dierenbeschermers van SHKD en EHDKD gaan proberen een oplossing voor de honden te vinden. Iedereen was behoorlijk down van wat we hadden gezien en we reden in stilte verder naar de volgende locatie, het Belgrad bos. De kinderen hebben daar heerlijk door de bladeren gerend. Dankzij onze honden hebben ze in de afgelopen weken meer bos gezien dan in hun hele leven!!!

Als laatste gingen we naar het bosasiel. De honden koekjes gevoerd, wij koekjes gegeten (honden hondekoekjes, wij COCOSMAKRONEN en ontbijtkoek, allemaal uit Nederland, dank je wel!!!!). Daarna weer naar huis, we waren allemaal best moe. Maar het was een geweldige dag, die we niet snel vergeten. De kinderen uit de straat blijven maar vragen wannneer de film klaar is. We hebben de cola en de popcorn al klaar :)) . Toen ze de foto's van de diapresentatie over de film van zichzelf op internet zagen waren ze natuurlijk door het dolle heen, helemaal dankzij de ondertitels , ze worden in een naam genoemd met een handvol ZEER bekende Turken (helaas is de ondertiteling verdwenen nadat er extra foto's bij zijn gezet).

Voor zover het verslag. De film is eindelijk klaar. Er is ook een engelse versie gemaakt die hier te zien is. Het is even goed kijken maar Emre en Timucin zijn verschillende keren in beeld. Ik ben van achteren gefilmd terwijl ik naar beneden ren met de honden achter me aan. Waar het verzorgen van 3 straathonden al niet toe kan leiden.....

PS. Het is belangrijk dat er zoveel mogelijk reacties achtergelaten worden op de site waar de film op staat. De site wordt namelijk in de gaten gehouden door de personen die verantwoordelijk zijn voor het wanbeleid met de straathonden. Hoe meer (buitenlandse) reakties, hoe duidelijker het wordt dat ze vanuit de hele wereld in de gaten gehouden worden. De reactie kan gewoon in het Nederlands worden geschreven, mag ook in het engels, zolang maar duidelijk is dat het bericht uit Nederland komt.

kleine gasten

Zaterdagavond toen E thuiskwam lag er een kleine hond in onze kolendoos. Toen hij het me de volgende morgen vertelde heb ik het eerst maar wat eten gegeven. Daarna een bericht gestuurd naar Actie Zwerfhonden, misschien dat ze een plekje kunnen vinden voor dit broodmagere beestje wat amper kon lopen. Gisteren heb ik het een paar keer gevoerd, het arme beest schrokt alles naar binnen. En elke vijf minuten kijken of er al een reactie was op mijn mail. Nagedacht, alle asiels zitten al overvol, het helpt zo weinig om dit beestje er ook bij te proppen. Maar als ik het buiten zet dan overleeft het niet, zo mager....... of misschien juist wel, het heeft de drang om te overleven.... Hoe levenloos was het gisteren en hoe enthousiast kwispelt het vandaag. Ik kan het hier niet houden, buren zijn het daar absoluut niet mee eens. Daarnet kon ik net op tijd de buurjongen stoppen die het met een stok naar buiten wilde prikken. Hij zag het niet zitten, buiten gooien met dat ding. Ik heb even met hem gepraat, gezegd dat er misschien een oplossing voor is, als dat niet zo is dan zet ik hem zelf buiten. Ik denk dat dat de enige oplossing is. Vandaag nog even goed eten geven zodat het aansterkt en dan ergens uitzetten waar ik het eventueel voer kan geven, een eind uit de buurt van ons huis. Want onze andere honden accepteren geen buitenstaanders. Hoe langer ik er over nadenk hoe beter het me lijkt. Hij hoort niet achter tralies. Blij dat iemand het hier gebracht heeft zodat het even op krachten kan komen.

Het is een lief beestje, zo blij toen ik het eten gaf. En ik ben verdrietig dat buurjongen zo is opgevoed dat hij dat niet kan zien. Ik probeer me voor te stellen hoe hij denkt, maar ik kan het niet. Er tegenaan praten helpt weinig, ik heb dat allemaal al eerder geprobeerd. Dit is niet mijn eerste kleine gast. Twee jaar geleden kwam er een zigeunerjongen aan de deur, zo'n 10 jaar oud. Of ik ook kleren voor hem had, hij had het koud. Ja hij stond te trillen en was helemaal nat van de regen. Ik heb hem wat oude kleren gegeven. Net toen hij weer de trap afliep vroeg ik hem of hij wat wilde eten. Vanaf die dag kwam hij regelmatig langs voor eten. Soms een bord warm eten, soms een boterham met vanalles ertussen. En, tot mijn afgrijzen, een beker melk met 3 suikerklontjes, bleh. We hadden kleine gesprekjes. Hij wilde graag naar school maar dat ging niet. Hij kreeg geen eten van zijn moeder omdat hij niet wilde werken. Hij wachtte regelmatig op mij bij de markt zodat hij me kon helpen dragen. Een keer zag hij hoe ik Emre en Timucin een dikke kus gaf en even aankroop toen ze buiten gingen spelen en ik kon de pijn in zijn ogen zien, het brak mijn hart.
Soms nam hij andere kinderen mee. Dit was minder leuk, maar ik gaf hen ook wat. Een van die kinderen kwam op een gegeven moment alleen, en met een vriend... En de buren begonnen te mopperen. Tegen mijn kleine vriend gezegd dat hij voortaan alleen moest komen. Toen werden er schoenen voor de deur van de buren gestolen, het hek van de dam. Dat hadden 'die van mij' gedaan. Dikke ruzies. Als ik zo graag iets goeds wilde doen dan moest ik dat maar ergens anders doen, niet voor zigeuners, dat waren allemaal dieven! De bom ontplofte toen ze op een dag zagen dat hij en een vriendje van hem de boodschappen voor mij naar boven droegen. Ik had al tegen hen gezegd dat ze niet naar binnen moesten gaan maar ze moesten en zouden die boodschappen voor de deur neerzetten. Een buurvrouw begon, de rest kwam snel meedoen. Dat ze dieven waren, dat ik het gebouw onveilig maakte door hen steeds maar binnen te laten. En mijn kleine vriend liep met opgeheven hoofd naar buiten, ik was in tranen. Toen ik hem later buiten weer tegen kwam vertelde ik hem dat hij niet meer kon komen, de buren accepteerden het niet. Maar als hij eten wilde dat hij het dan tegen Emre moest zeggen, die was altijd wel buiten. Ik heb hem daarna een lange tijd niet meer gezien. Tot op een dag toen ik Emre van school haalde ik ineens "Ija abla" (abla betekent oudere zus) hoorde. Ik keek verbaasd op en zag mijn kleine vriend. Hij was verhuisd, daarom zagen we hem niet meer. Maar hij was me niet vergeten.

Wat was ik kwaad, wat voelde ik me machteloos toen de buren zo tekeer gingen tegen mij. En met wie ik er ook over praatte, iedereen zei hetzelfde: dat ik uit moest kijken met zigeuners blablabla. Ik zag het helemaal niet meer zitten met de Turken, wat hadden ze een vooroordelen. Maar goed, toen ik er goed over nadacht, besefte ik dat het niets met Turk, Nederlander of weetikveel te maken heeft, het is menseigen. Nee, ik begin niet weer over geweldloze communicatie. Ik wil alleen zeggen dat het mijn ogen geopend heeft, dat vooroordelen voortkomen uit angst. En dat realiseerde ik me net op tijd vanmorgen toen ik met de buurjongen begon te praten. En ik vertelde hem dat ik begreep dat hij bang was dat ik nog een hond zou adopteren. En nadat we gepraat hadden zag hij er vanaf af om het hondje naar buiten te prikken met een stok en mij de kans te geven om een oplossing te vinden. En dat geeft een kick! Om voorbij die vooroordelen te gaan op zoek naar wat er werkelijk in die ander speelt. En om dan een oplossing te vinden waarin beide partijen zich kunnen vinden. Ik was er eigenlijk al vanuit gegaan dat hij de hond naar buiten zou doen. Hij was vastberaden en ik begon al wat te trillen van machteloosheid en hulpeloosheid. Maar door me even in hem te verplaatsen kon ik ervoor zorgen dat ik deze kleine vriend met toestemming van buurjongen in elk geval nog een dag kon laten aansterken. Ik kan eventjes de hele wereld aan, wat een goed gevoel. Dat ik niet in de aanval hoef te gaan of boos hoef te worden om te krijgen wat ik wil, dat ik mens kan blijven maar vooral, dat ik de Mens tegenover me kan zien.....

het openbaar vervoer

Gisteren moest ik naar de tandarts. Ik ga graag naar de tandarts want dan kan ik met de dubbeldekker. Daarbij heb ik een hele lieve tandarts. Wat tandarts betreft ga ik nooit meer naar Nederland, maar dat terzijde, we hadden het over de dubbeldekker. Ik zit zo graag bovenin, en dan het liefst helemaal voorin. Net of bekijk je de wereld vanaf een rijdende toren, oke, toren-tje, zo hoog is ie nu ook weer niet... Het is een spannend moment als de bus eraan komt, ze hebben de meest prachtige kleuren doordat ze als rijdende reklameborden worden gebruikt. Stiekem even denken dat ik heeeel ver weg ga, want dat idee krijg ik automatisch als ik de bus aan zie komen. Hetzelfde gevoel als wanneer ik met de intercity bus door Turkije reisde. De hele nacht in de bus, van de ene kant van Turkije naar de andere. Het opgewonden gevoel als ik in het enorme busstation stond waar iedereen stond te schreeuwen, overal mensen in en uitstapten. De stations zijn overal gemoderniseerd, het is nu veel overzichtelijker maar ik mis dat chaotische. Elke keer als ik in Antalya bij het busstation langsliep kreeg ik de kriebels en wilde ik mijn rugzak pakken en in een bus stappen. Een foto van het oude busstation houden jullie tegoed, ik heb lang op internet gezocht maar niets kunnen vinden.

Het openbaar vervoer in Turkije is uniek. Overal rijden minibusjes, deze rijden zonder vaste tijd. Je staat gewoon ergens langs de kant van de weg te wachten en steekt je hand op als er een voorbij komt. Dan zijn er de stadsbussen. Er zijn honderden verschillende lijnen in Istanbul en duizenden bussen. Maar ik red me al aardig. Afgelopen weekend ben ik met een van de intercontinentale stadsdiensten naar het Europese gedeelte gereisd.
Over de Bosporus brug. Het blijft elke keer weer magnefiek. Oke, degene naast me staat in mijn oor te ademen zo vol zit de bus want openbaar vervoer heeft veel staanplaatsen, en men blijft instappen ook al staat het vol. Maar ik had een standplaats bij het raam en ik kon van het uitzicht over de Bosporus genieten.

Vervolgens zijn er treinen. Hier maken we veel gebruik van, snel en goedkoop. En interessant. Gisteren ging ik met de trein terug en tot mijn grote verbazing rijdt er ineens iemand een kruiwagen naar binnen met daarop twee grote balen. Turken slepen altijd vanalles overal mee heen. Op de vliegvelden zie je ze met balen, bij de bussen, bij de treinen en ik vraag me nog steeds af wat ze allemaal toch met zich meeslepen. Het is al verschillende keren voorgekomen dat we bijna ons station misten omdat er midden in het gangpad, of nog leuker, precies voor de deur, balen waren neergezet zodat we er niet langs konden.

Iets anders waar we graag gebruik van maken is de veerboot van het ene continent naar het andere. Heerlijk met een kop thee op de boot. Istanbul vanaf het water bekijken, het Topkapi paleis, de skyline met moskeeen en hangbruggen. Voor de kinderen is het een feest om met het openbaar vervoer te gaan, zolang we maar niet in de gewone bussen stappen.


Na de boot willen ze in de tram of de metro. Niet de gewone moderne metro maar de kleine, 125 jaar oude metro die werkt met een kabel. Het ritje duurt maar een paar minuutjes maar het is een geweldige ervaring.
Vervolgens is er de oude tram die heen en weer pendelt over de meest populaire winkelstraat waar onder ander ook het Nederlandse consulaat gevestigd is.

Dan is er nog de moderne metro, de moderne tram, de dodenrit met een taxi.....Wat vervoer betreft is Istanbul voor mij en voor de kinderen een gigantisch attractiepark en kunnen we de hele dag met vervoer alleen wel zoet zijn.