een nieuw begin

Al een tijdlang heb ik niet geschreven. Het is hier ineens zomer, warm, warm, warm. De kinderen kunnen savonds maar niet slapen en komen smorgens met grote moeite uit bed. Ons hele ritme, voor zover we er een hadden, is weg. Gelukkig hoefde Emre de laatste week niet naar school, zijn juf had ook genoeg van de hitte en we kregen onofficieel vakantie. Gisteren kregen de kinderen hun rapport, de vakantie is nu officieel begonnen.

Emre heeft moeite met het omschakelen. Wat zou ik graag weten wat er allemaal in zijn hoofd omgaat. Hij is ongeduldig, agressief, kan geen begrip opbrengen voor een ander, het is allemaal ik, ik, ik. Ik kan hem niet bereiken. Timucin moet het vaak ontgelden. Ik kan hen eigenlijk niet alleen laten, hun ruzies slaan de kibbelfase over en ze slaan er meteen op los....
Dat Emre zich niet lekker voelt op school kwam tijdens de klas picknick duidelijk naar voren. De andere kinderen vlogen er vandoor om te spelen, Emre had geen vriendjes om me te spelen. Hij houdt niet van voetballen en andere wilde spelletjes, had niet de speciale powerkaarten waar sommige van de andere jongens mee speelden. Kon niet met de meisjes spelen want dan werd hij door de jongens uitgelachen. Hij heeft de hele tijd samen met Timucin bij mij gezeten en ik heb geprobeerd hen te vermaken. De laatste 3 uren werd er elk halfuur gevraagd of we nog niet weggingen. Nu moet erbij gezegd worden dat de juf ook niet echt enthousiast was, het enige wat ze gedaan heeft is het springtouw draaien, voor de rest moesten de kinderen zich zelf vermaken.
De picknick zette me goed aan het denken. Het verklaarde zoveel van Emre's gedrag thuis. En waarom hij vaak diep gefrustreerd uit school komt. Hij is geen prater, ik moet de woorden uit zijn mond trekken.

Een paar dagen daarvoor had een buurmeisje mij verteld over haar juf, hoe lief die was en hoe verdrietig ze was dat dit het laatste jaar was bij de juf (het basisonderwijs bestaat uit twee delen, een deel is 5 jaar en heet 'eerste onderwijs'. Dit deel hebben de kinderen steeds dezelfde leerkracht. Daarna komt het 'middenonderwijs' van drie jaar. Dit deel is met verschillende leerkrachten voor elke les). He buurmeisje bedacht ineens dat deze juf weer met de eerste klas zou beginnen, ik moest Timucin beslist naar deze juf sturen! Het probleem is echter dat Emre naar een andere school gaat. Dit is ook weer een verhaal op zich. Wij wonen vlak achter een school. Aangezien dit een achterstandswijk is, is de school ook niet echt een waar je je kind vol vertrouwen heenstuurt, helemaal niet toen Emre met school zou beginnen. Er werd gescholden en gevloekt, gevochten en er werden messen getrokken. Maar de laatste twee jaar is het een stuk beter geworden. Er is een nieuwe directeur en er zijn al veel dingen veranderd.
En ineens dacht ik, ja waarom ook niet...... Emre is niet happy op school, het is een lijdensweg elke dag met het wegbrengen en ophalen en het idee dat ik volgend jaar twee zware schooltassen mee moet zeulen bezorgt me nu al rugpijn. Het idee dat mijn kinderen vlak bij me naar school gaan is heerlijk, er is hier nu eenmaal de dreiging van een aardbeving en de school waar Emre nu naar toe gaat is een halfuur hier vandaan met openbaar vervoer. Ik ben naar de school hier gestapt en geinformeerd bij de ouderraad. Ze wisten al precies welke leerkracht Emre zou krijgen, een geweldige juf, kinderen zijn allemaal dol op haar. Timucin bij die populaire juf van het buurmeisje te krijgen bleek moeilijker. Eerst onmogelijk, via een computer programma worden de kinderen naar willekeur in klassen geplaatst, maar toen gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Een vrouw kwam binnen, zag mij, en zei tegen de mensen daar (over mij) 'dit is een van de verstandigste vrouwen die ik ooit gezien heb, probeer die in de ouderraad te krijgen...' En toen werd er opeens gepraat over 1 dag waarin wisselen in de klas mogelijk is en dat men dan kon proberen om Timucin in de klas van die juf te krijgen.
Ik geniet nog steeds van de woorden van die vrouw, zoiets hoor ik niet dagelijks.........

Gisteren kreeg Emre zijn rapport. Er was ons verteld dat we om tien uur op school moesten zijn. Maar toen wij om tien uur de klas binnenstapten was daar alleen de juf nog maar, iedereen was weg. Bleek dat het om negen uur was. Gister was iedereen gebeld behalve ik. Enfin, Emre kreeg zijn rapport van de juf. Ik zei dat ik het jammer vond dat Emre geen afscheid had kunnen nemen van zijn klas (ik had de juf al eerder verteld dat Emre naar een andere school gaat na de vakantie). Ach, zei de juf, maak er niet een probleem van. Emre kreeg zijn rapport in zijn handen gedrukt, een kus en we konden weggaan, de juf had het druk. Geen 'veel succes op je andere school' of 'we zullen je missen', h-e-l-e-m-a-a-l niets. Kleine lesjes in het verleden hebben mij geleerd dat ik niet zo bezorgd hoef te zijn over Emre. Ik bleek duidelijk meer teleurgesteld voor hem dan hijzelf. 'Oef', zei hij 'wat een mazzel dat we niet naar dat gepraat van haar hoefden te luisteren'.

Een nieuw begin dus voor mijn beide mannen. Emre is blij dat hij hier naar school gaat straks. Lekker dichtbij huis. Hij kent natuurlijk ook al kinderen daar, dat zal het een stuk gemakkelijker maken. En ik? Ik ben bang dat ik de meeste moeite zal hebben met dit nieuwe begin. Ik heb nog drie maanden om aan het idee te wennen. Wilde er steeds maar niet aan denken en schoof het angstvallig steeds voor me uit. De Grote Vraag: Wat Ga Ik Doen Zonder Mijn Kinderen?? Ik ben bang dat er in de eerste dagen veel geweend gaat worden door mij...... Bij Emres eerste schooldag hield Emre zich dapper en ik was degene die de klas uit moest vluchten omdat ik begon te huilen.
Tegelijkertijd lokt het idee van meer tijd voor mezelf me ook aan. De cursus patchwork die hier vlakbij dit jaar geopend wordt. Meer tijd om aan de studie van Geweldloos Communiceren te besteden. Ik heb de NVC Academy ontdekt. Hier worden online cursussen gegeven. Kreeg een code voor een maand gratis lidmaatschap. En ga helemaal uit mijn bol. En op de weinige momenten dat ik rustig hiermee bezig kan zijn merk ik dat ik stiekum met smart zit te wachten op meer vrije tijd voor de studie...

PS voor degenen die geinteresseerd zijn in de engelstalige acedemie voor Geweldloos Communiceren (www.nvctraining.org), stuur me een bericht dan geef ik de code voor een maand gratis lidmaatschap.

van de hak op de tak

Ik zie tot mijn schrik dat ik al meer dan een week niet geschreven heb. Niet dat ik niks te vertellen heb, ik kom er niet aan toe. E was 3 weken op tour met zijn toeristen. Wij, de kinderen en ik gaan altijd door 3 fases wanneer hij weg is. De eerste is wennen. Emre gaat s morgens om 7 uur al naar school en nu moet ik Timucin ook meeslepen. Die vindt dat niet altijd even leuk, bovendien moest hij nu ineens ook op dezelfde tijd als Emre op bed en het duurde elke avond een half uur voordat ze sliepen. Ik kan niet even snel meer alleen naar de winkel en elk winkelbezoek is plannen. Of Emre is druk bezig of Timucin moet eerst nog iets doen. Ze alleen laten is geen optie voor mij, niet in dit land waar elk moment een aardbeving kan komen.Verder had E zijn laptop meegenomen en dat was vreselijk, het einde van de wereld. Drie dagen lang heeft Timucin gehuild. Want onze ouwe computer is veels te langzaam, spelletjes doen het niet en de spelletjes die het wel doen zijn dom en saai. En de telefoon van E was er ook al niet om spelletjes mee te spelen..... De Meest Ongelukkige Kinderen Van De Wereld.

De tweede fase is heerlijk. We zijn gewend aan de situatie en doen waar we zin in hebben. Duidelijkheid voor iedereen omdat er maar een ouder is. Lekker voor een week of anderhalf..... Dan begint de derde fase. We beginnen hem te missen... Er moet elke dag even gebeld worden, er wordt honderduizend keer per dag gevraagd wanneer hij weer thuis komt. En ik mis iemand om alle momenten mee te delen, de verantwoording voor de kinderen mee te delen... De harmonie van de tweede fase is weg en iedereen wordt wat prikkelbaar. Ditmaal was Timucin wel heel erg prikkelbaar. Niets was goed, hij had een lage drempel en schreeuwde om het minste.

E is weer thuis. De eerste dag is een ellende. De kinderen zijn door het dolle heen en weten niet hoe ze dit moeten uiten. E en ik worden tot het uiterste getest. Na twee dagen is het of is hij nooit weggeweest en alles is weer normaal. Hij was ditmaal net op tijd om een klein wonder mee te maken: Timucin leest. Het lukt hem ineens om van letters naar woorden te gaan. Daarom was hij zo prikkelbaar, er zat iets geweldigs aan te komen! Sinds en maand of twee is hij druk aan het tekenen en letters aan het schrijven. Steeds werd ik gevraagd om woorden te spellen die hij dan zorgvuldig opschreef. En sinds een paar dagen schreef hij sommige woorden zelf, maar het lukte hem maar niet om een woord te lezen. Maar gisteravond had hij het door. Ineens kreeg hij in de gaten dat hij de letters aan elkaar kon plakken. En letter voor letter kwam het hele woord. Jongens wat een ontdekking, wat is hij blij.

Wat ben ik blij en dankbaar dat hij thuis heeft leren lezen en ik het hele proces van dichtbij heb mogen meemaken. Het is net als de eerste stapjes, de eerste woordjes en ik heb het op de voet kunnen volgen. Emre heeft ook thuis leren lezen al was hij wat eerder met vier en een half. Hij was net zoals Timucin al dagen niet te genieten. Toen op een middag hoorde ik hem een woord uit een boek zeggen. En nog een woord, de hele zin. Zijn gezicht glom en gloeide, het leek of de zon opging. Ik krijg nog steeds de tranen in de ogen als ik me dat moment voor ogen haal. Hij was zo opgelucht, trots en blij.

In mijn profiel staat "helaas niet homeschool-en". In Turkije moet het kind naar school anders komen de ouders in het gevang. Dit is een van de redenen waarom ik wel naar Amerika, Engeland of Belgie zou willen verhuizen, daar mag het wel, zonder problemen. Ik geniet zo van het natuurlijke leren van mijn kinderen. Zonder haast, zonder dwang, gewoon omdat ze het graag zelf willen leren. Emre kon niet wachten om naar school te gaan. Hij wilde wetenschapper worden en wilde daarom naar school om alles te leren wat een wetenschapper moet leren. Zijn enthousiasme is inmiddels tot onder het nulpunt gedaald. Dit doet mijn verdriet. Leren is leuk! Dat hoort het althans te zijn. Ik geloof niet dat een kind het nooit leert als het niet naar school gaat. Niet dat ik tegen school ben, niet elke ouder heeft het enthousiasme, de energie en de mogelijkheid om het kind zelf te onderwijzen. Ik zou echter zo graag wat vrijer zijn in mijn keuze.

Maar goed, ik ben niet vrij in die keuze. Maar ik kan er wel voor kiezen om te kijken wat ik WEL kan doen om het Emre zo aangenaam mogelijk te maken op school. En dat is op zich al weer een hele leerzame ervaring voor ons allebei. Leren dat we altijd een keuze hebben, het hangt er maar net vanaf hoe we er naar kijken.

tekenen, knippen en plakken

Toen Emre maar geen interesse toonde in pen, papier en schaar begon ik te twijfelen aan mijn keuze om hem niet naar de kleuterschool te sturen. Kwam hij niet hopeloos achter te liggen met fijne motoriek en creatieve ontwikkeling...... Ik kocht prachtige knip en lijm boeken maar hij knipte alleen de plaatjes uit die hij kon gebruiken voor zijn spel. De pizzas werden niet in de oven gelijmd maar aan mij en aan Timucin gevoerd, evenals de appels die aan de boom hoorden te hangen en de taartjes die op het bordje gelijmd hoorden te worden. Zijn tekenontwikkeling leek ver achter te liggen Waar hij met moeite houterige poppetjes tekende maakten zijn leeftijdsgenootjes prachtige ronde hoofdjes en lijfjes. Wat zou dat straks worden in de eerste klas.

In de eerste klas werd heel veel getekend. Emre tekende nog steeds houterige poppetjes. Maar het eerste wat Timucin en ik elke dag deden als we Emre van school haalden was zijn tekenboek uit de tas halen en kijken wat hij nu weer getekend had. Hij was origineel, ik stond bij elke tekening weer versteld. Hij tekende speelgoed en computerspelletjes voor Timucin op zijn eigen houterige manier, Timucin adoreerde zijn grote broer.

We zijn nu een jaar verder, in de tweede klas wordt behalve tekenen ook sporadisch geplakt en geknipt. Afgelopen woensdag natuurlijk voor moederdag. Juf had een voorbeeld gemaakt, een hart met binnenin een gedichtje en wat mijn lieve moeder, je liefhebbende zoon tekst. Waar de andere kinderen juf een hart lieten tekenen ging Emre zijn eigen gang en maakte een grote bloem. En de tekst...... Ija, op de hele hele wereld is er niemand mooier dan jou, jij bent de aller aller aller aller mooiste. Toen ik het zag en hoorde kreeg ik tranen in de ogen van blijdschap en opluchting. Ik zie overal beren op de weg, maak me zo druk. Ik ben zo bang dat hij zijn originaliteit verliest, zijn eigen stem. Helemaal na de discussies met zijn juffrouw toen duidelijk werd dat het gaat om standaard, om de gemiddelde leerling, slimmer of dommer maakt niet uit, alles moet de standaardles volgen, er zijn geen uitzonderingen dus dommer krijgt prive bijles en slimmer verveelt zich dood. Het blijkt echter dat Emre zich niet zomaar laat standardiseren. Maar goed, ik had het over tekenen enzo.


Timucin heeft een dikke maand geleden het tekenen ook ontdekt en sindsdien is hij constant met pen en papier in de weer, alles wordt getekend en ook overal, zelfs als hij in bed ligt of op de wc zit. Ik maak me niet meer druk over motoriek en wat al nog meer en geniet gewoon van het geteken van mijn kinderen.


Momenteel favoriete bezigheid: restaurantje. Al het eten wordt getekend. Links en onder pizzas, het zwarte vierkantje is de prullebak, het rode rondje is biefstuk, daarboven een ijsje en een worstje, een sis kebab en een chocoladereep. Helemaal bovenin rechts is een zwart gat (uit de ruimte).

Redog eet sis kebab



pizzabakker






Na het eerste bioscoopbezoek werd thuis de hele bioscoop nagebouwd. De middelste doos is de kaartverkoop. Rechts speelt spiderman, links zit Harryin (vrouwelijke vorm van Harry) een menu te eten.

De affiches van de bioscoop incl. bioscoopmenu (popcorn en cola). Happy feet is van Timucin, Spiderman van Emre.




Het atelier

dag van het kind

Vandaag was het dan officieel Kinderdag. Het wordt gevierd in stadions en op schoolpleinen, met parades en volksdansen en gedichten en liederen. Ik noem het officieel liederen want het zijn van die standaard versjes met pompeuse tekst en met piano begeleiding, althans op de scholen. In de stadions (waar alle scholen van een wijk zijn verzameld) is het een beetje moderner van aanpak al zijn die gedichten er nog steeds een belangrijk onderdeel. De gedichten zijn ook zo officieel, over hoe de republiek werd uitgeroepen, de vijand verslagen, nationalisme met een hoofdletter N. Toen de kinderen kleiner waren ging ik met hen naar de school achter ons huis om de hele poppenkast te zien. We gingen laat zodat we niet naar de officiele blabla hoefden te luisteren. De volksdansen waren altijd leuk, er zat ook altijd wat moderns tussen. Maar altijd kwamen er dan weer kinderen tussendoor met gedichten, kindjes van 6 jaar die het over de republiek hebben, over de taak van de burger.


Maar goed, we hadden al genoeg volksdansen gezien en wij besloten om naar het museum van moderne kunst te gaan. Deze had volgens een artikel op internet een labirant georganiseerd voor kinderen, vol met spelletjes, raadsels en presentjes. Emre was zo enthousiast, hij is gek op zulke dingen. Om 9 uur vertrokken we per dolmus, trein, boot en om half 12 waren we bij het museum. Daar werd onze pret snel gedrukt. We hadden moeten reserveren, het was alleen voor groepen. Mooi dat dat niet op de informatiesite op internet stond, daar werd iedereen uitgenodigd. Na wat gekibbel kregen we een snelle privetour. Daarna hebben we nog ruim 2 uren de andere tours gevolgd. Het was op zich origineel. Overal in het museum waren routes in verschillende kleuren. Op die routes stonden dozen met daarin raadsels over een van de schilderijen. Onder dat schilderij was dan een doos met iets erin. Die voorwerpen wezen met elkaar weer een schilderij aan. Arme groepen, zij mochten maar 1 kleur doen, wij hebben ze allemaal gedaan. Daarna een grote kamer vol met tekenmateriaal waar ze zich met verf hebben uitgeleefd. Voor het eerst in hun leven met plakkaatverf. Ze genoten.

Op de scholen in Turkije is handenarbeid een vak wat erbijhangt. Kinderen krijgen opdrachten die ze vaak thuis moeten uitvoeren. Materiaal moeten ze zelf aanschaffen. Plakkaatverf is loeiduur en wordt dus niet gebruikt. In plaats daarvan moeten we het met waterverf doen. Ze lieten me beloven dat ik ook plakkaatverf ga kopen, ik herinnerde me de fijne momenten op school met die verf.

Het meisje wat ons de rondleiding gaf vertelde dat ze vooral met achterstandskinderen, "arme" kinderen werkten. Deze waren ook in de tekenkamer, het was een groot contrast met de andere groepen die er waren. Een jongen wilde beslist op de foto. Hij was doof en riep zijn vriend erbij. Die had die morgen een gedicht voorgedragen op school vandaar zijn mooie kleren, een kostuum wat hij had gekregen toen zijn broer ging trouwen. Het was te groot, op de groei gekocht.... Ik wilde hem het internetadres van mijn blog geven maar bedacht me net op tijd dat ze waarschijnlijk van hun leven nog nooit achter een computer hadden gezeten. Hij was zo blij toen hij de foto terugzag op mijn camera. Voelde me ineens even heel klein toen ik dat blije gezicht zag. Alleen omdat ik een foto van hem had gemaakt, zo blij omdat hij zichzelf op de camera kon zien. En daar loop ik te mopperen over een misverstand in een museum en een boekenbeurs die er niet is en mijn kinders die niet genoeg handenarbeid krijgen..... Luxe problemen....

De jongen laat me nog steeds niet los, evenals de andere kinderen, hun oude kleren, de ongewassen en ongekamde haren, de kapotgetrapte schoenen. Het was een akelig contrast met de andere kinderen die speciaal voor deze dag op hun paasbest gekleed waren. Had ik niet al een keer genoemd dat Turkije voor mij vooral het land van tegenstellingen is? Maar gelukkig, toen ze eenmaal aan het verven en tekenen waren bleek dat ze toch allemaal stuk voor stuk vooral kind waren. Het was heerlijk om te zien hoe zo'n 50 kinderen zich stuk voor stuk artistiek aan het uiten waren en helemaal vergeten waren wat ze droegen. Want zowel het paasbeste jurkje als de oude broek werden even vies, kunst maakt geen onderscheid tussen rijk en arm.


Alles wordt versierd met vlaggen


in de trein


op de boot

nothing is for nothing....

Ter nagedachtenis van de slachtoffers van de schietpartij op de Technische universiteit in Virginia

Al weken zit ik me te ergeren aan een tweetal puberjongens uit ons gebouw. Eigenlijk erger ik me al jaren, ze spoken de meest vreemde dingen uit. Vorig jaar was hun populaire spel kinderworstelen. Ze lieten de kleintjes tot een jaar of 6 tegen elkaar vechten. Als het uit de hand liep dan kwamen ze er altijd onderuit, de moeders hadden vaak niet in de gaten dat hun vechtende kinderen tegen elkaar opgezet waren. Dit jaar hebben ze een nieuwe hobby, de honden ophitsten. Het begon met auto's. Ze hebben het nu voor elkaar dat de honden luid blaffend achter elke auto aanjagen. Daarna kwamen andere honden, en nu ook kinderen. Vooral de honden tegen schoolvriendjes ophitsen vinden ze prachtig. Alsof dat nog niet genoeg is zitten ze de honden te treiteren en doen ze hen daarmee ook pijn.

Ik ben een keurig gedresseerde hond. Zodra ik geblaf of gepiep hoor denk ik: "rotjongens, ze zijn weer bezig" (en nog meer maar dat kan ik beter niet opschrijven), en loop ik naar het raam om te controleren. Ongeveer 1 op de 5 keer is het raak en krijg ik het beeld wat ik verwacht. En dan hang ik weer uit het raam te roepen of sta ik me op te vreten in stilte, en het gaat van kwaad tot erger. Gisteren kwam al dat wekenlange binnenvetten tot een uitbarsting. Takkie werd opgehitst om achter een jongen aan te gaan. De jongen stond achter het hek van een huis en durfde de straat niet op, Takkie zat klaar voor de aanval. Ik moest Takkie afstraffen, dit kan goed verkeerd gaan. Ik was zo kwaad en ik gaf de buurjongen een beste pets. Daar schrok ik zelf van, ik sla nooit. Maar de buurjongen lachte me in mijn gezicht uit, waar maakte ik me zo druk om.... Ik heb nog even op hem om staan ketteren en daarna ging ik zeer gefrustreerd naar binnen toe. Dat deze aanpak niet succesvol was wist ik al op het moment dat ik het uitvoerde. Maar ik voelde me zo machteloos en ik wilde even niet weten wat er mij omging. Ik wilde alleen Loeikwaad zijn, om de angst voor de honden maar te overstemmen. Want ik ben zo bang dat vandaag of morgen ze echt iemand gaan bijten en dan is het mis. Het zijn goeie lobbessen, maar al dat getreiter en gehits maakt zelfs mij bloeddorstig. En als ze bijten dan is het over met mijn honden, dan moeten ze weg op zijn minst.

s Avonds las ik over de jongen die op de Technische Universiteit in Virginia meer dan 30 kinderen had doodgeschoten, een jongen met veel problemen, een jongen die zo luid om hulp schreeuwde maar op een manier die niemand begreep. Ik dacht aan de buurjongen en ik zag ineens een schreeuw om hulp, om aandacht. Laatste jaar van de 8 jaar leerplichtwet. Volgend jaar aan het werk. Ze zitten op school omdat ze moeten. Ze moeten straks werken, met 15 jaar. Hun dromen? Hun idealen? Hun toekomst...... Niet de mogelijkheid om een baan te kiezen, blij zijn als ze ergens kunnen beginnen voor een hongerloon. Te groot om te spelen maar klein genoeg om naar school te moeten, naar iedereen te moeten luisteren. Zich niet veilig voelen, vader met losse handen, oudere broer met losse handen, altijd ongelijk hebben, altijd het onderspit moeten delven.
Een eigen keuze voor zijn leven willen maken. Gehoord willen worden, gerespecteerd, rechtvaardigheid. Machteloosheid en hulpeloosheid als er niet met die behoeften van hem rekening wordt gehouden. Kinderen en honden ophitsen geeft misschien dat gevoel van macht, dat hij mij uitlachte was misschien omdat hij zich geen houding wist te geven. Want ik weet dat ik belangrijk voor hem ben, hij komt altijd weer bij mij terug.

En dat deed hij vanavond toen ik de pup op de heuvel eten ging brengen (daar gaat het overigens goed mee, springt als een konijn door het gras). Ik zou nee zeggen, ik was bang. Maar ik dacht aan de jongen in Virginia en ik zei oke. Nog twee jongens gingen mee. Ik genoot van hun gezelschap en ik had hem wel door elkaar willen rammelen: Waarom de ene dag een sadist en de andere dag een lammetje. Maar hij weet dat waarschijnlijk zelf niet eens. Misschien voelde hij ook wel dat ik me anders opstelde, iets wat ik me gisteravond bewust had voorgenomen.

Het is moeilijk om de verandering te zijn die ik in de wereld wil zien. Het gaat met vallen en opstaan en vaak verlies ik het doel uit het oog. Maar elke keer word ik weer teruggeroepen, soms op een zachte manier, soms hardhandig, zoals gisteren toen de dood van meer dan 30 jonge mensen mij deed inzien dat ik de verkeerde kant opwandelde. Ik had zo graag dat het me op een meer vreedzame manier werd duidelijk gemaakt. Maar het schijnt dat we het soms alleen op de hardhandige manier kunnen leren. E schreef me ooit eens, "nothing is for nothing least of all dying". De enige manier om troost te vinden bij zo'n afschuwelijk drama is om dat voor ogen te houden en mijn les eruit te leren.
Ik vertik het om dingen te zeggen als: waar gaat dit naar toe, wat voor wereld leven we in en andere doempraterij. Ik kies ervoor om te kijken naar hoe mjn gedrag beinvloed werd door dit drama, dat het mij geholpen heeft om iemand die ik had afgekapt weer een hand toe te reiken.

de hondenfilm

In December werden we door vriend Ivan benaderd, of we wilden meewerken aan een documentaire over straathonden. Met veel plezier zijn we een dag met hem en met de cameraploeg onderweg geweest. Het verslag van deze dag staat op de site van Actie Zwerfhonden, ik heb het hieronder gecopieerd:

2 December. Hier ging het vandaag helemaal anders dan anders. Een ding was hetzelfde, vroeg opstaan, wederom om half 7 uit bed. Maar we gingen ditmaal niet naar school maar naar de zee!! En dat was natuurlijk wel leuk. Ivan vond ons met gemak, we stonden langs de weg. En toen op naar de man die de honden en de katten voert langs de zee. Een heeeleboel katten gezien evenals een paar honden maar de man zelf helaas niet, we hadden denk ik (achteraf praat) wat meer heen en weer moeten rijden, we stonden op een plaats op de man te wachten. Ivan was even weg om de "stem" van de film te regelen, dat wordt een zeer bekende Turk. Een dik uur langs de zee gewandeld, was op zich heerlijk. Daarna voegde Ivan zich weer bij ons, met elkaar even snel een tosti gegeten en daarna op naar Gulsuyu, waar we veel opzien baarden, helemaal toen de camera's uit de auto kwamen en ze begonnen te filmen.

De honden lagen prinsheerlijk in de zon. In een mum van tijd had zich er een groep kinderen verzameld om de honden en de cameramannen. Ik ging naar huis om het eten van de honden klaar te maken. Keek even uit het raam en schoot in de lach. De honden waren zo lui als de bliksem en vertikten het om achter de kinderen aan te rennnen. Ze keken alleen wat loom zo van: doe het zelf maar!! Ze wilden ze naar de speeltuin hebben maar dat deden de honden dus niet. Ik naar beneden. Ik
had ze in een wip in de speeltuin, ze renden achter de wandelde etensbak aan. Het eten moest echter nog even wachten, eerst op de film!! De kinderen vonden het allemaal prachtig, de honden genoten van alle aandacht.

Er zijn een paar intervieuws gemaakt met de kinderen, en volop foto's. Daarna mochten de honden eindelijk eten.
Wij gingen mee naar Sariyer, een wijk aan de Bosporus. Een prachtige rit met een schitterend uitzicht over Istanbul
en de Bosporus. Maar het asiel waar we daarna kwamen was een anticlimax. Hongerige en broodmagere honden, het bleek
dat ze al een paar dagen geen eten hadden gehad. De dierenbeschermers van SHKD en EHDKD gaan proberen een oplossing voor de honden te vinden. Iedereen was behoorlijk down van wat we hadden gezien en we reden in stilte verder naar de volgende locatie, het Belgrad bos. De kinderen hebben daar heerlijk door de bladeren gerend. Dankzij onze honden hebben ze in de afgelopen weken meer bos gezien dan in hun hele leven!!!

Als laatste gingen we naar het bosasiel. De honden koekjes gevoerd, wij koekjes gegeten (honden hondekoekjes, wij COCOSMAKRONEN en ontbijtkoek, allemaal uit Nederland, dank je wel!!!!). Daarna weer naar huis, we waren allemaal best moe. Maar het was een geweldige dag, die we niet snel vergeten. De kinderen uit de straat blijven maar vragen wannneer de film klaar is. We hebben de cola en de popcorn al klaar :)) . Toen ze de foto's van de diapresentatie over de film van zichzelf op internet zagen waren ze natuurlijk door het dolle heen, helemaal dankzij de ondertitels , ze worden in een naam genoemd met een handvol ZEER bekende Turken (helaas is de ondertiteling verdwenen nadat er extra foto's bij zijn gezet).

Voor zover het verslag. De film is eindelijk klaar. Er is ook een engelse versie gemaakt die hier te zien is. Het is even goed kijken maar Emre en Timucin zijn verschillende keren in beeld. Ik ben van achteren gefilmd terwijl ik naar beneden ren met de honden achter me aan. Waar het verzorgen van 3 straathonden al niet toe kan leiden.....

PS. Het is belangrijk dat er zoveel mogelijk reacties achtergelaten worden op de site waar de film op staat. De site wordt namelijk in de gaten gehouden door de personen die verantwoordelijk zijn voor het wanbeleid met de straathonden. Hoe meer (buitenlandse) reakties, hoe duidelijker het wordt dat ze vanuit de hele wereld in de gaten gehouden worden. De reactie kan gewoon in het Nederlands worden geschreven, mag ook in het engels, zolang maar duidelijk is dat het bericht uit Nederland komt.

ziek

Ook ik ben geveld! Keelpijn, hoofdpijn, overalpijn. Emre voelt zich al aardig beter, ze hebben dikke lol. Zoveel, dat ik besloot om ondanks mijn malaise hen toch maar mee naar buiten te nemen voor een beste wandeling. Daarna alle lego op de vloer gedumpt. Ik ging even op de bank liggen en ze waren zo lekker aan het spelen samen, ik genoot van hun gesprekken. Wat waren ze lief, wat waren ze perfect.

Een uur later....... Emre zit gefrustreerd achter de computer, het spel wil niet. Hij wordt hoe langer hoe bozer en slaat steeds harder op de toetsen om. Het is 6 uur, piekuur voor mensen die zich niet lekker voelen. Ik wil RUST! Timucin vraagt om de haverklap of ik een stukje lego voor hem kan vinden en begint een onverstaanbaar liedje te zingen. Emre roept of hij ophoudt, Timucin gaat gewoon door net of hoort hij niets. Emre wordt steeds luider en bozer. Ineens gaat hij kwaad overeind en brult in frustratie. Doet een stap achteruit bovenop de legocreatie van Timucin. Timucin gaat van vredig naar oorlogspad in 2 nano seconden en voor ik het weet zitten ze elkaar te trappen en te slaan.

Ik heb geen 2 nanoseconden nodig, het lukt me makkelijk met 1. Automatische piloot neemt het van me over. Moeder de heks betreedt het toneel. Waarom ze me in hemelsnaam niet wat rust kunnen geven, ik voel me niet lekker, is dat zo moeilijk..... Waarom ze meteen moeten gaan slaan en schoppen, potverdre, alles wat ik wil is een beetje rust, een beetje hulp, maar nee, ze moeten zo nodig gaan vechten..... Er zit nog veel meer in mijn hoofd maar gelukkig krijg ik een hoestbui van het schreeuwen. Ik ga naar de keuken voor een glas water. En met dat glas water lukt het me om weer een beetje grip op mezelf te krijgen. Ik blijf in de keuken staan. Mijn hoofd zit vol met: #$(*^%^kinderen, ondankbaar, wil ik eens wat rust gaan ze vechten. Niemand houdt rekening met mij, maar ik moet met iedereen rekening houden. #*&(^$(&@land, iedereen is hier altijd ziek, alles zit altijd potdicht, bussen, scholen, huizen, geen wonder dat ik ook steeds ziek wordt. Die stomme halfopgeruimde %^&$* keuken, ja, ik stop met mijn werk om voor hen te zorgen en dan krijg ik dit als dank. En dan dat stomme eten, elke dag weer dat stomme eten.

Goed, ik was dus Boos. Ik weet dat het niet helpt, dat ketteren. Maar het voelt zo goed: Ik heb Gelijk, ze verdienen het! Ik wil niet rustig worden, ik wil dat zich net zo akelig gaan voelen als ik me nu voel!
Ik besef dat ik hier alleen maar meer problemen mee krijg, vlam in de pan en de hele avond ruzie. Ik moet rustig worden maar ik Wil Niet Moeten! Om van moeten naar kunnen te gaan heb ik nog 2 glazen water nodig. De kinderen vechten in de kamer, maar als ik te snel terugga dan gaat het mis. Wat heb Ik nodig? Rust en een beetje begrip. Als ik doorga met boos zijn krijg ik dat zeker niet. Maar ik vind dat ze me dat horen te geven, ze Moeten! Nog maar een glas water..... Ik zou graag rust willen hebben en een beetje begrip van mijn kinderen. Zo te zien kunnen ze dat nu niet geven. Misschien hebben ze honger. Maar ik Wil Geen Eten Koken! Ik wil niet Moeten! Nog een glas water, langzaam drinken. Laten we maar gewoon een broodje pindakaas eten, vinden we allemaal lekker.

Ik maak de boterhammen klaar, gooi al mijn boze energie in het snijden van de stukjes. Dan een diepe zucht en als een zen monnik naar binnen. Ze zijn nog steeds kwaad op elkaar, Timucin is in tranen, Emre zit kwaad voor zich uit te kijken. Zodra ze me zien gaat het los: Hij deed dit.. ja maar omdat hij dat deed...het is niet eerlijk.....hij moet..... nee hij moet.... Ik zeg niets en sta daar met de bordjes in mijn hand en denk: dat %*&%^ geweldloos communiceren. Ze hebben mijn kwaadheid van me afgepakt, maar wat moet ik nu? Ik zoek mijn monnik maar die is geruisloos weggeslopen, ik sta er weer alleen voor. Dan doe ik iets wat ik helemaal niet wil doen, maar waarvan ik weet dat het het beste is. Ik zet de bordjes neer, zet Timucin op de bank bij Emre en ga er tussenin zitten. Dan kruip ik hen aan en geef hen een kus. En zeg alleen dat ik heel veel van hen hou, hoe boos ze ook zijn. En zo zitten we een tijdje op de bank. Ik zat in eerste instantie op mijn tanden te bijten maar gaandeweg relax ik en de kinderen ook. Dan vraag ik of Emre hulp nodig heeft bij zijn computerspel. Nee, hij wil het zelf oplossen. Timucin wil wel hulp met het repareren van zijn auto. Ze mogen voor een keer eten waar ze willen, achter de computer en op de vloer. Ik help Timucin met zijn lego en ga daarna weer op de bank liggen, Emre is een stuk rustiger en het lukt hem om zijn spel te spelen. Zen monnik kijkt om het hoekje van de deur en geeft me een knipoog.

over sla

Afgelopen zondag terwijl ik eten kookte besloten mijn mannen mij te helpen, ze gingen de salade klaarmaken. Toen we later aan de tafel zaten bleek dat Emre een akelige kriebel in zijn keel kreeg als hij salade at, bovendien deed het ook pijn als hij at. Hij was verdrietig, kon zijn eigengemaakte salade niet eten. Ik probeerde hem te troosten, hij was een uur lang aan het snijden geweest en het was heel frustrerend dat hij er nu niet van kon eten. Zodra zijn keel weer wat beter was zouden we een giga grote salade met elkaar gaan maken.

"Maar dan mag ik er meer van eten dan Timucin want die kan nu wel salade eten". Ja, Timucin zat behoorlijk in de salade om te prikken en dat maakte het natuurlijk nog pijnlijker voor Emre. Maar dat principe van 'ik wil meer van iets wat in overvloed is' vind ik heel moeilijk om te begrijpen. Ik hoor het veel vaker , en ik vroeg aan E of hij het begreep. Hij kwam met de interessante theorie dat ze in het moment leven en dat ze niet echt bewust verder kunnen denken, 'later' en 'morgen' zijn begrippen waar ze niets mee kunnen, dat is gewoon oneindig ver weg voor hen. Maar dat verklaart nog niet waarom ze precies evenveel overvloed horen te hebben, Timucin mag vooral niet een aardbei meer als Emre zelfs al heeft hij buikpijn van het aardbeien eten en ligt het bord nog vol.

Ik zit me nu net af te vragen wie er eigenlijk meer moeite mee heeft, Emre of ik? En over overvloed gesproken, ik voel mezelf allesbehalve overvloedig als ik hem zo hoor praten. Ik voel mezelf beperkt, ik heb niet de creativiteit om het op te lossen. Ik zet mezelf weer vast in de oplossing. En wat had ik zo mooi neergeschreven hiernaast bij non violent communication, focus op de interactie en niet op de oplossing. Zet jezelf en de ander niet vast in allemaal verwachtingen. Als je een vogel maar lang genoeg in een kooi zet dan blijft hij er in zitten zelfs al staat zet je de deur wagenwijd open. Ik zie mijn kinderen lekker buiten vliegen, vrij en onbezorgd en ik zit in daar in die kooi en klap zelf steeds dat deurtje weer dicht. Ik Hoef Het Niet Op Te Lossen!! zo simpel is het. Ik hoef Emre's verdriet over de salade niet weg te nemen. Ik kan hem er bij helpen, maar als ik zijn verdriet en zijn pijn op mijn schouders neem dan beperk ik mezelf en blokkeer mijn creativiteit.

Wat als ik nu gewoon eens accepteer dat hij precies evenveel wil hebben als zijn broertje? Ha, daar gaan we, ik ben bang dat hij een egoist wordt en, en daar ga ik weer met projecteren, dat hij net zoals mij gaat denken dat alles met een maat (lees: met mate) hoort te zijn. Ik hoor niet teveel te eten en ik hou me in (en vervolgens ga ik door het lint...), ik mag mijn mond niet teveel opendoen en ik bijt op mijn tong (totdat ik het niet meer uithou en werkelijk begin te ratelen zonder ophouden), ik mag niet teveel willen, niet teveel wensen, niet teveel verwachten want dat hoort niet! Vooral waar het geld betreft klap ik dat deurtje angstvallig dicht. Want geld willen hebben is hebberig en slecht. Er zijn zoveel arme mensen, hoe krijg ik het in mijn hoofd om geld te willen hebben.

Wat doe ik mezelf toch allemaal aan met mijn denken, ik zie overal beren op de weg. Emre egoist? Hij bewaart altijd alles wat hij krijgt op school zodat hij het met Timucin kan delen...Misschien is Emre wel gewoon een advocaat in de dop. En wat als hij ooit eens president van Turkije wordt? Zou het dan niet geweldig zijn dat hij denkt dat iedereen evenveel zou moeten hebben?

les in luisteren

Ik zit graag 's morgens vroeg achter de computer. Emre naar school (hij gaat om 7 uur, school is in 2 groepen verdeeld, een groep gaat in de morgen de andere in de middag) Timucin nog in bed en heerlijk rustig. Vanmorgen was Timucin vroeg, nog voordat Emre de deur uit was kwam hij uit bed. En hij wilde film kijken. En ontbijt. Film uitgezocht, ontbijt gemaakt en ik weer achter de computer. Maar steeds was het: kijk, nu wordt het spannend! Kijk, blijven kijken! Kijken, je kijkt niet! Toe nou, kijk nou!.... Ik keek eens met een strenge blik naar het kleine monster wat mij van de computer afhield, en wilde zeggen dat ik even rustig achter de computer wilde zitten en of hij zich even stil kon houden. Maar ik zei niets. Hij zat daar zo mooi, liet zijn knuffel ook film kijken en ik smolt. Hij vindt het gewoon fijn om samen te kijken, samen te zitten. Dus ben ik lekker met hem samen op de bank gaan zitten, kop thee erbij, kind tegen me aan.

Hij kan het nog niet zo goed zeggen.
En tegen de tijd dat hij geleerd heeft om het goed te zeggen heeft hij ook geleerd om zijn mond te houden en zijn behoeftes op de achtergrond te laten mokken, want vragen is vaak zo frusterend. Als je zin in een koekje hebt moeten we bijna eten, als je nog even wilt spelen moet je op bed. Als je iets interessants wilt vertellen moet je je even stilhouden omdat er iemand aan het praten is....

Het is me gelukt om deze keer de boodschap te horen, het lukt me lang niet altijd. Want vaak gaat het met boosheid of frustratie gepaard en dan is het een stuk moeilijker om te smelten. En met volwassenen is het helemaal moeilijk. Ik had nooit gedacht dat ik op een dag zou zeggen dat ik van mijn kinderen leer. Maar ik ben blij dat ik het ontdekt heb. We leren samen, ik leer hen de regels, zij leren mij om het absurde van veel van die regels in te zien en gewoon van het moment te genieten. Samen op de bank zitten. Een warme kop thee, een warm kinderlijfje en een spannende film. Wat wil ik nog meer....

spelen

Emre wilde een set met reageerbuisjes. Hij wilde proeven gaan doen. En op een avond kwam zijn vader met een set thuis. Emre was zo blij, de volgende dag heeft hij er tijden mee gespeeld. Alleen met water en ik vond ook nog ergens een pipet die hij kon gebruiken. Eerst allemaal evenveel water, daarna allemaal verschillend. Erin blazen, ze maken allemaal een ander geluid. Allemaal precies trapsgewijs met water vullen, lineaal erbij. Ik stond versteld wat hij er allemaal mee deed.


De jongens zijn dagelijks aan het onderzoeken, ze hebben sinds kort allebei een vergrootglas. Timucin liep dagen om het huis op zoek naar mieren... Alles wordt bekeken, en soms worden de observaties opgeschreven of getekend. En daarna gecategoriseerd en zijn ze ingespannen bezig met alles netjes bij elkaar te leggen. De andere kinderen kijken er maar verbaasd naar, ik eerlijk gezegd ook.

Ik zie dat ik spelen altijd zwaar onderschat heb. Ik zag het altijd als tijdverdrijf en iets wat ten allen tijde onderbroken kon worden. Maar de laatste jaren krijg ik steeds meer respect voor spelen, het is voor hen net zo belangrijk als werken voor ons. Met misschien als verschil dat zij het vol overgave en altijd met plezier doen...


Lego is voor mij een mirakel. Zelfs ik kan er niet genoeg van krijgen. Oke, de kamer ligt van boven tot onder vol met blokjes en ik loop regelmatig te schelden als ik weer op zo'n scherp blokje trap. En ik krijg vaak de kriebels als ik weer voor het stofzuigen eerst 5 minuten lego op moet ruimen. Maar als ik dan zie wat ze allemaal ermee doen....Timucin wil alles wat hij maakt op de foto vastleggen, ik ben blij met de digitale camera anders had het handenvol geld gekost. Als mensen hier de hoeveelheid speelgoed zien dan krijgen de kinderen altijd te horen wat ze toch daarmee moeten en hoe ze verwend worden. En ik zucht dan maar weer een keer diep en hou me wijselijk stil. En vraag me stiekum af wanneer de visite weer vertrekt zodat we weer verder kunnen gaan met spelen.....

op het matje

Manlief en ik zijn gisteren op het matje geroepen bij de school psychologe. Althans zo voelde het. Het zou een gesprek zijn over Emre, dat hij behoorlijk voorop was in de leerstof en zich verveelde in de klas wat zich uitte in dromen en praten met andere kinderen. Het werd echter een gekibbel over Het Belang Van Huiswerk. We werden verwelkomd door drie Dames, Emre's juf, de Engelse juf (sinds vorige week een les engels per week, een "keuze" vak oftewel dictatuur van de meerderheid van de ouders 'zucht') en de psychologe. Het werd echter al vlot duidelijk dat de dames het niet eens waren met de manier waarop wij met huiswerk omgaan. E had een briefje geschreven aan de Engelse juf ivm huiswerk voor Engels (vijf keer hetzelfde dialoog overschrijven). Het probleem is dat Emre over het algemeen de behandelde stof al beheerst (ook het Engels) en ik vind het te gek om het dingen te laten herhalen die hij al weet. Had hij er nu plezier in, wel dan maakte het mij niets uit, maar dat huiswerk is elke keer een lijdensweg. Ik had met veel moeite al een compromis met zijn juf bereikt over huiswerk van rekenen. Het is al genoeg dat hij in de klas steeds hetzelfde op zijn bordje krijgt, thuis hoeft dat van mij echt niet.

Om een lang verhaal kort te maken, het werd een uurlang gezemel over hoe belangrijk het wel niet is dat hij zich aan het systeem houdt en al het huiswerk maakt wat hem gegeven wordt. En dat wij als ouders het verkeerd doen! Wij moeten hem vertellen dat het belangrijk is dat iedereen hetzelfde is in school, als zijn klasgenootjes huiswerk moeten maken, moet hij datzelfde huiswerk ook maken. Dat hij op de leerstof vooruit is is JAMMER, maar daar is NIETS aan te doen, zo is het systeem.

Ik merkte verschillende keren op dat we alleen maar aan het kibbelen waren over het systeem en huiswerk terwijl ik liever sprak over Emre en wat we eraan kunnen doen dat hij weer plezier krijgt in school. Dat hij wat sneller de stof opneemt dan de andere leerlingen in zijn klas en dat hij daar nu zo'n beetje voor gestraft wordt. Dat hij al kon lezen sinds hij vier was, dat hij de rekenstof van de eerste klas met 5 jaar beheerste. We kregen toen de opmerking dat we het verkeerd hadden gedaan met hem naar een normale staats school te sturen -alsof prive een optie is voor iedereen- en de psychologe vroeg of het dan niet een idee was om hem naar een school in het buitenland te sturen! Een jongetje van nog geen 8 jaar, om nog niet te spreken van de kosten! De enige oplossing voor Emre was dat WIJ ons aan moesten passen en een doorsnee ouder zouden worden, dan zou Emre vanzelf wel weer plezier in de les krijgen.
Kortom, om met de gevleugelde woorden van mijn broer G J te spreken: "iedereen deed een plas en het bleef zoals het was"
Ik voelde me onbegrepen, niet gehoord en machteloos.

Eenmaal buiten schoot ik samen met E in de lach over het idee dat wij op het matje geroepen waren. Het machteloze gevoel bleef echter de hele dag in mij omzeuren. Zo erg dat ik snachts zelfs denkbeeldige brieven aan de juffen aan het schrijven was. Na een uur lang monoloog in mijn hoofd met de juffen besloot ik om maar een schrift te pakken en te gaan schrijven wat me dwars zat, slapen lukte toch niet. Al snel kwam ik uit bij mezelf als klein meisje op de lagere school. Dromerig, verveeld, geen aandacht bij de les. Toch altijd hoge cijfers. Ik heb weinig leuke herinneringen aan de lagere school. En ik ben bang dat Emre hetzelfde krijgt. Angst voor het welzijn van mijn kind, angst dat hij zijn plezier in leren kwijtraakt, angst dat hij zich ongelukkig voelt in school. En die angst had mij stevig in zijn greep. Die angst maakte dat ik als een moederleeuw aan het brullen was tegen alles wat ik ervaarde als gevaar. Dat ik net zo gefrustreerd raakte als Emre wanneer hij aan het huilen was als hij huiswerk moest maken omdat ander zijn juf boos zou worden op hem. Ik voelde dat als een bedreiging, dat de juf meer macht over hem had dan ik. Dat hij met 7 jaar al zo bang was voor een schooljuf en dat hij de komende 3+ jaren nog onder haar bewind zit.

Angst is verlammend, je komt er nix verder mee. Angst stimuleert niet tot dialoog, dat bleek wel uit het gesprek met de Dames. Het was niet alleen angst van mijn kant. Het schoolsysteem is aan het veranderen, vorig jaar is een begin gemaakt met een nieuw systeem waarbij het kind centraal staat. Het oude systeem is een paardenrace, eerst naar het middelbare school examen wat ze met 14 jaar af moeten leggen, daarna komt het universiteitsexamen. De educatieve toekomst van het kind hangt af van een drie uur durend examen. Dit prestatiegerichte is er niet zomaar uit te krijgen net zomin als het disciplinaire karakter van het oude systeem. Sinds Emre naar school gaat begrijp ik de Turkse mentaliteit beter. Je mag niet anders zijn, je hebt geen stem. En nu, een dag later, nu het me lukt om ook de kant van de Dames te zien, zie ik ook hun angst. Zij worden in het diepe gegooid, het systeem verandert radikaal en ze krijgen slechts minimale begeleiding. Het disciplinaire systeem voelt veilig voor hen, dit geldt ook voor het merendeel van de ouders. En dan komt er ook nog ineens zo'n Hollandse die haar man ook al geindoctrineerd heeft en die even alles overhoop zal gooien. Ik moet er voor de duidelijkheid bijzeggen dat ik ook tijdens de oudervergaderingen met de juf me niet stilhoud.... (en dat ik E niet heb geindoctrineerd, hooguit een beetje gestimuleerd om in een andere richting te denken :))

Ik moest ineens weer aan de woorden van Gandhi denken: 'probeer de verandering te zijn die je in de wereld wilt zien'. En ik realiseerde me dat het tijd werd om het roer om te gooien, niet kijken naar waar we verschillen maar zoeken naar deovereenkomsten. En een van de belangrijkste is dat we allemaal begrepen willen worden.
(wordt vervolgd)

Ons Dorp

We wonen in een wijk met veel immigranten uit de dorpen van Turkije. Zo zijn de ouders van mijn man hier ruim 35 jaar geleden heen verhuisd vanuit Malatya in het zuidoosten. Alhoewel mijn man dus zo'n beetje zijn hele leven in Istanbul heeft gewoond zegt hij nog steeds Malatya als je vraagt waar hij vandaan komt. Het dorp waar de familie vandaan komt is belangrijk en wordt steevast gevraagd.

Veel ouderen en moeders met kinderen gaan in de zomer naar hun "dorp". Emre weet al jaren de naam van Ons Dorp: Donkerbroek. Elk jaar krijg ik weer de vraag: "wanneer gaan wij naar Ons Dorp?" Voor Timucin was het altijd nog wat vaag, dat Donkerbroek. Maar niet sinds afgelopen herfst, sinds hij zijn Tante Joka voor het eerst heeft gezien. Hij wilde altijd al graag een keer naar Nederland maar nu is het helemaal raak. Gisteren keken we op internet via de satelliet naar Ons Dorp. De straat waar ik opgegroeid ben, en natuurlijk de straat van Tante Joka. Ze wilden meteen onderweg, het leek ineens zo dichtbij. En ik kreeg een beetje last van heimwee. En medelijden met mijn kinderen die hier tussen het beton opgroeien en niet de mogelijkheid hebben om elke vakantie naar een dorp te gaan waar ze volop kunnen spelen in het gras.

Een dik uur later waren we aan het wandelen, het is heerlijk voorjaarsweer en overal is het groen. Met groen bedoel ik de groenstroken die we overal hebben ontdekt. Gelukkig zijn er veel bij onze wijk. Een van onze favoriete plekken is een breed pad op een heuvel boven een snelweg. Onder je razen de auto's voorbij. Maar langs het pad is het allemaal bloemen. We hebben in het gras gelegen, vlinders achternagezeten. Veel verschilllende bloemen bekeken, het verschil gevoeld tussen pluizig zacht gras en gras zo hard en scherp dat je je vingers er aan kunt snijden. We hebben een lieveheersbeestje gered van een pad waar het elk moment vertrapt kon worden door mensenvoeten, we voelden ons helden toen weer door de lucht vloog. Graszaad geplukt en over elkaar uitgestrooid en paardebloempluis geblazen. En ik ontdekte zelfs een forsythia in het wild, de struik die onze tuin stond toen ik een kind was. Weer heimwee. Weer gepraat over Ons Dorp, over de tuin, de grote boom waar ik graag onder zat. Het was een heerlijke middag. In het groen. In Istanbul, een stad met zo'n 15 miljoen inwoners. Als we dan niet naar Ons Dorp kunnen dan moeten we Ons Dorp maar naar ons toe halen. Met genieten van de groenstroken en tomaten kweken op het balkon.