Manlief en ik zijn gisteren op het matje geroepen bij de school psychologe. Althans zo voelde het. Het zou een gesprek zijn over Emre, dat hij behoorlijk voorop was in de leerstof en zich verveelde in de klas wat zich uitte in dromen en praten met andere kinderen. Het werd echter een gekibbel over Het Belang Van Huiswerk. We werden verwelkomd door drie Dames, Emre's juf, de Engelse juf (sinds vorige week een les engels per week, een "keuze" vak oftewel dictatuur van de meerderheid van de ouders 'zucht') en de psychologe. Het werd echter al vlot duidelijk dat de dames het niet eens waren met de manier waarop wij met huiswerk omgaan. E had een briefje geschreven aan de Engelse juf ivm huiswerk voor Engels (vijf keer hetzelfde dialoog overschrijven). Het probleem is dat Emre over het algemeen de behandelde stof al beheerst (ook het Engels) en ik vind het te gek om het dingen te laten herhalen die hij al weet. Had hij er nu plezier in, wel dan maakte het mij niets uit, maar dat huiswerk is elke keer een lijdensweg. Ik had met veel moeite al een compromis met zijn juf bereikt over huiswerk van rekenen. Het is al genoeg dat hij in de klas steeds hetzelfde op zijn bordje krijgt, thuis hoeft dat van mij echt niet.
Om een lang verhaal kort te maken, het werd een uurlang gezemel over hoe belangrijk het wel niet is dat hij zich aan het systeem houdt en al het huiswerk maakt wat hem gegeven wordt. En dat wij als ouders het verkeerd doen! Wij moeten hem vertellen dat het belangrijk is dat iedereen hetzelfde is in school, als zijn klasgenootjes huiswerk moeten maken, moet hij datzelfde huiswerk ook maken. Dat hij op de leerstof vooruit is is JAMMER, maar daar is NIETS aan te doen, zo is het systeem.
Ik merkte verschillende keren op dat we alleen maar aan het kibbelen waren over het systeem en huiswerk terwijl ik liever sprak over Emre en wat we eraan kunnen doen dat hij weer plezier krijgt in school. Dat hij wat sneller de stof opneemt dan de andere leerlingen in zijn klas en dat hij daar nu zo'n beetje voor gestraft wordt. Dat hij al kon lezen sinds hij vier was, dat hij de rekenstof van de eerste klas met 5 jaar beheerste. We kregen toen de opmerking dat we het verkeerd hadden gedaan met hem naar een normale staats school te sturen -alsof prive een optie is voor iedereen- en de psychologe vroeg of het dan niet een idee was om hem naar een school in het buitenland te sturen! Een jongetje van nog geen 8 jaar, om nog niet te spreken van de kosten! De enige oplossing voor Emre was dat WIJ ons aan moesten passen en een doorsnee ouder zouden worden, dan zou Emre vanzelf wel weer plezier in de les krijgen.
Kortom, om met de gevleugelde woorden van mijn broer G J te spreken: "iedereen deed een plas en het bleef zoals het was"
Ik voelde me onbegrepen, niet gehoord en machteloos.
Eenmaal buiten schoot ik samen met E in de lach over het idee dat wij op het matje geroepen waren. Het machteloze gevoel bleef echter de hele dag in mij omzeuren. Zo erg dat ik snachts zelfs denkbeeldige brieven aan de juffen aan het schrijven was. Na een uur lang monoloog in mijn hoofd met de juffen besloot ik om maar een schrift te pakken en te gaan schrijven wat me dwars zat, slapen lukte toch niet. Al snel kwam ik uit bij mezelf als klein meisje op de lagere school. Dromerig, verveeld, geen aandacht bij de les. Toch altijd hoge cijfers. Ik heb weinig leuke herinneringen aan de lagere school. En ik ben bang dat Emre hetzelfde krijgt. Angst voor het welzijn van mijn kind, angst dat hij zijn plezier in leren kwijtraakt, angst dat hij zich ongelukkig voelt in school. En die angst had mij stevig in zijn greep. Die angst maakte dat ik als een moederleeuw aan het brullen was tegen alles wat ik ervaarde als gevaar. Dat ik net zo gefrustreerd raakte als Emre wanneer hij aan het huilen was als hij huiswerk moest maken omdat ander zijn juf boos zou worden op hem. Ik voelde dat als een bedreiging, dat de juf meer macht over hem had dan ik. Dat hij met 7 jaar al zo bang was voor een schooljuf en dat hij de komende 3+ jaren nog onder haar bewind zit.
Angst is verlammend, je komt er nix verder mee. Angst stimuleert niet tot dialoog, dat bleek wel uit het gesprek met de Dames. Het was niet alleen angst van mijn kant. Het schoolsysteem is aan het veranderen, vorig jaar is een begin gemaakt met een nieuw systeem waarbij het kind centraal staat. Het oude systeem is een paardenrace, eerst naar het middelbare school examen wat ze met 14 jaar af moeten leggen, daarna komt het universiteitsexamen. De educatieve toekomst van het kind hangt af van een drie uur durend examen. Dit prestatiegerichte is er niet zomaar uit te krijgen net zomin als het disciplinaire karakter van het oude systeem. Sinds Emre naar school gaat begrijp ik de Turkse mentaliteit beter. Je mag niet anders zijn, je hebt geen stem. En nu, een dag later, nu het me lukt om ook de kant van de Dames te zien, zie ik ook hun angst. Zij worden in het diepe gegooid, het systeem verandert radikaal en ze krijgen slechts minimale begeleiding. Het disciplinaire systeem voelt veilig voor hen, dit geldt ook voor het merendeel van de ouders. En dan komt er ook nog ineens zo'n Hollandse die haar man ook al geindoctrineerd heeft en die even alles overhoop zal gooien. Ik moet er voor de duidelijkheid bijzeggen dat ik ook tijdens de oudervergaderingen met de juf me niet stilhoud.... (en dat ik E niet heb geindoctrineerd, hooguit een beetje gestimuleerd om in een andere richting te denken :))
Ik moest ineens weer aan de woorden van Gandhi denken: 'probeer de verandering te zijn die je in de wereld wilt zien'. En ik realiseerde me dat het tijd werd om het roer om te gooien, niet kijken naar waar we verschillen maar zoeken naar deovereenkomsten. En een van de belangrijkste is dat we allemaal begrepen willen worden.
(wordt vervolgd)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten