Toen ik voor het eerst bij mijn schoonouders kwam maakte ik kennis met de kolenkachel. Ik wist gelijk, dit is niets voor mij. Wat een werk. Eerst elke dag alle as eruit schudden, dan de asla legen. Het fijne stof van de asla dat overal heenstuift. En dan de kachel vullen. Kolen, hout, karton, krant. Om nog niet te spreken van de stank. En dan de warmte die dat ding gaf. De kamer waar de kachel stond was zo warm dat je in een t-shirt zat, maar de rest van het huis was ijskoud. Mijn arme schoonmoeder stond altijd in een ijskoude keuken te koken en af te wassen.
En nu woon ik in hetzelfde huis en stook kolen in dezelfde kachel. En ik ben aan mijn kachel gewend geraakt. De kamer is zo snel warm als je de kachel aandoet en was drogen is simpel boven en naast de kachel. Het is zo lekker om achter de kachel te zitten als ik het koud heb.
Het probleem met de vreselijk warme kamer en de rest van het huis koud hebben we opgelost: gewoon alle deuren openhouden. Hier zijn we uniek in. Wie hier in Turkije een kolenkachel heeft heeft 1 warme kamer en de rest van het huis is koud. De kamer is zo warm dat ze in hun ondergoed zitten, maar de kamerdeur blijft dicht. Mensen die hier op visite komen doen ook als eerste de kamerdeur dicht. En dan zien ze hoe goed het werkt om alle deuren open te houden, overal is het lekker warm. Wat een goed idee..... Maar er verandert niets, ze houden thuis die kamerdeur dicht. En ik vraag me af hoe ik als koppig wicht in een land terecht gekomen ben als Turkije. Om een wijze les te leren?
Maar goed, onze kachel verwarmt drie kamers en de keuken. Desalniettemin blijft het een lelijk en zwaar bakbeest en ik heb nog steeds een gruwelijke hekel aan de as. En dan heb ik het nog niet over de plastic zakken met kolen vullen. We gooien de kolen niet zomaar hop in de kachel maar we vullen plastic zakken met kolen die we per keer zo in de kachel kunnen gooien zonder steeds zwarte handen te krijgen en om het kolenstof in huis te beperken. Maar die plastic zakken vullen is een smerig werkje. Pikzwarte handen hou je ervan over en het blijft onder de nagels zitten. Ook als ik de kachel smorgens schoonmaak zit ik regelmatig onder de zwarte vegen en overal in het huis vind ik dus regelmatig zwarte vingers op deuren en lichtknopjes.
Steeds meer mensen stappen over op aardgas. Schoner en gemakkelijker dan kolen maar veel duurder want ze gaan van 1 kamer verwarmen ineens naar een huis verwarmen, een huis wat bovendien vaak niet goed geisoleerd is. Alleen in de achterstandswijken in Istanbul wordt nu nog kool gestookt, in onze straat zijn nog een paar families over. Reden is dat aanleg van de aardgasleiding van de straat naar het huis zelf betaald moet worden. Ons gebouw stookt kool en blijft dat denk ik ook nog de komende jaren doen. De huiseigenaren wonen zelf niet in het gebouw en om nu voor de huurders zoveel geld uit te geven.....
Turkije is een land van tegenstellingen, een ervan ervaar ik in mijn huis als mijn kinderen naast de kolenkachel met de computer op internet zitten, twee tijdperken naast elkaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten