tekenen, knippen en plakken

Toen Emre maar geen interesse toonde in pen, papier en schaar begon ik te twijfelen aan mijn keuze om hem niet naar de kleuterschool te sturen. Kwam hij niet hopeloos achter te liggen met fijne motoriek en creatieve ontwikkeling...... Ik kocht prachtige knip en lijm boeken maar hij knipte alleen de plaatjes uit die hij kon gebruiken voor zijn spel. De pizzas werden niet in de oven gelijmd maar aan mij en aan Timucin gevoerd, evenals de appels die aan de boom hoorden te hangen en de taartjes die op het bordje gelijmd hoorden te worden. Zijn tekenontwikkeling leek ver achter te liggen Waar hij met moeite houterige poppetjes tekende maakten zijn leeftijdsgenootjes prachtige ronde hoofdjes en lijfjes. Wat zou dat straks worden in de eerste klas.

In de eerste klas werd heel veel getekend. Emre tekende nog steeds houterige poppetjes. Maar het eerste wat Timucin en ik elke dag deden als we Emre van school haalden was zijn tekenboek uit de tas halen en kijken wat hij nu weer getekend had. Hij was origineel, ik stond bij elke tekening weer versteld. Hij tekende speelgoed en computerspelletjes voor Timucin op zijn eigen houterige manier, Timucin adoreerde zijn grote broer.

We zijn nu een jaar verder, in de tweede klas wordt behalve tekenen ook sporadisch geplakt en geknipt. Afgelopen woensdag natuurlijk voor moederdag. Juf had een voorbeeld gemaakt, een hart met binnenin een gedichtje en wat mijn lieve moeder, je liefhebbende zoon tekst. Waar de andere kinderen juf een hart lieten tekenen ging Emre zijn eigen gang en maakte een grote bloem. En de tekst...... Ija, op de hele hele wereld is er niemand mooier dan jou, jij bent de aller aller aller aller mooiste. Toen ik het zag en hoorde kreeg ik tranen in de ogen van blijdschap en opluchting. Ik zie overal beren op de weg, maak me zo druk. Ik ben zo bang dat hij zijn originaliteit verliest, zijn eigen stem. Helemaal na de discussies met zijn juffrouw toen duidelijk werd dat het gaat om standaard, om de gemiddelde leerling, slimmer of dommer maakt niet uit, alles moet de standaardles volgen, er zijn geen uitzonderingen dus dommer krijgt prive bijles en slimmer verveelt zich dood. Het blijkt echter dat Emre zich niet zomaar laat standardiseren. Maar goed, ik had het over tekenen enzo.


Timucin heeft een dikke maand geleden het tekenen ook ontdekt en sindsdien is hij constant met pen en papier in de weer, alles wordt getekend en ook overal, zelfs als hij in bed ligt of op de wc zit. Ik maak me niet meer druk over motoriek en wat al nog meer en geniet gewoon van het geteken van mijn kinderen.


Momenteel favoriete bezigheid: restaurantje. Al het eten wordt getekend. Links en onder pizzas, het zwarte vierkantje is de prullebak, het rode rondje is biefstuk, daarboven een ijsje en een worstje, een sis kebab en een chocoladereep. Helemaal bovenin rechts is een zwart gat (uit de ruimte).

Redog eet sis kebab



pizzabakker






Na het eerste bioscoopbezoek werd thuis de hele bioscoop nagebouwd. De middelste doos is de kaartverkoop. Rechts speelt spiderman, links zit Harryin (vrouwelijke vorm van Harry) een menu te eten.

De affiches van de bioscoop incl. bioscoopmenu (popcorn en cola). Happy feet is van Timucin, Spiderman van Emre.




Het atelier

spelen

Emre wilde een set met reageerbuisjes. Hij wilde proeven gaan doen. En op een avond kwam zijn vader met een set thuis. Emre was zo blij, de volgende dag heeft hij er tijden mee gespeeld. Alleen met water en ik vond ook nog ergens een pipet die hij kon gebruiken. Eerst allemaal evenveel water, daarna allemaal verschillend. Erin blazen, ze maken allemaal een ander geluid. Allemaal precies trapsgewijs met water vullen, lineaal erbij. Ik stond versteld wat hij er allemaal mee deed.


De jongens zijn dagelijks aan het onderzoeken, ze hebben sinds kort allebei een vergrootglas. Timucin liep dagen om het huis op zoek naar mieren... Alles wordt bekeken, en soms worden de observaties opgeschreven of getekend. En daarna gecategoriseerd en zijn ze ingespannen bezig met alles netjes bij elkaar te leggen. De andere kinderen kijken er maar verbaasd naar, ik eerlijk gezegd ook.

Ik zie dat ik spelen altijd zwaar onderschat heb. Ik zag het altijd als tijdverdrijf en iets wat ten allen tijde onderbroken kon worden. Maar de laatste jaren krijg ik steeds meer respect voor spelen, het is voor hen net zo belangrijk als werken voor ons. Met misschien als verschil dat zij het vol overgave en altijd met plezier doen...


Lego is voor mij een mirakel. Zelfs ik kan er niet genoeg van krijgen. Oke, de kamer ligt van boven tot onder vol met blokjes en ik loop regelmatig te schelden als ik weer op zo'n scherp blokje trap. En ik krijg vaak de kriebels als ik weer voor het stofzuigen eerst 5 minuten lego op moet ruimen. Maar als ik dan zie wat ze allemaal ermee doen....Timucin wil alles wat hij maakt op de foto vastleggen, ik ben blij met de digitale camera anders had het handenvol geld gekost. Als mensen hier de hoeveelheid speelgoed zien dan krijgen de kinderen altijd te horen wat ze toch daarmee moeten en hoe ze verwend worden. En ik zucht dan maar weer een keer diep en hou me wijselijk stil. En vraag me stiekum af wanneer de visite weer vertrekt zodat we weer verder kunnen gaan met spelen.....

Ons Dorp

We wonen in een wijk met veel immigranten uit de dorpen van Turkije. Zo zijn de ouders van mijn man hier ruim 35 jaar geleden heen verhuisd vanuit Malatya in het zuidoosten. Alhoewel mijn man dus zo'n beetje zijn hele leven in Istanbul heeft gewoond zegt hij nog steeds Malatya als je vraagt waar hij vandaan komt. Het dorp waar de familie vandaan komt is belangrijk en wordt steevast gevraagd.

Veel ouderen en moeders met kinderen gaan in de zomer naar hun "dorp". Emre weet al jaren de naam van Ons Dorp: Donkerbroek. Elk jaar krijg ik weer de vraag: "wanneer gaan wij naar Ons Dorp?" Voor Timucin was het altijd nog wat vaag, dat Donkerbroek. Maar niet sinds afgelopen herfst, sinds hij zijn Tante Joka voor het eerst heeft gezien. Hij wilde altijd al graag een keer naar Nederland maar nu is het helemaal raak. Gisteren keken we op internet via de satelliet naar Ons Dorp. De straat waar ik opgegroeid ben, en natuurlijk de straat van Tante Joka. Ze wilden meteen onderweg, het leek ineens zo dichtbij. En ik kreeg een beetje last van heimwee. En medelijden met mijn kinderen die hier tussen het beton opgroeien en niet de mogelijkheid hebben om elke vakantie naar een dorp te gaan waar ze volop kunnen spelen in het gras.

Een dik uur later waren we aan het wandelen, het is heerlijk voorjaarsweer en overal is het groen. Met groen bedoel ik de groenstroken die we overal hebben ontdekt. Gelukkig zijn er veel bij onze wijk. Een van onze favoriete plekken is een breed pad op een heuvel boven een snelweg. Onder je razen de auto's voorbij. Maar langs het pad is het allemaal bloemen. We hebben in het gras gelegen, vlinders achternagezeten. Veel verschilllende bloemen bekeken, het verschil gevoeld tussen pluizig zacht gras en gras zo hard en scherp dat je je vingers er aan kunt snijden. We hebben een lieveheersbeestje gered van een pad waar het elk moment vertrapt kon worden door mensenvoeten, we voelden ons helden toen weer door de lucht vloog. Graszaad geplukt en over elkaar uitgestrooid en paardebloempluis geblazen. En ik ontdekte zelfs een forsythia in het wild, de struik die onze tuin stond toen ik een kind was. Weer heimwee. Weer gepraat over Ons Dorp, over de tuin, de grote boom waar ik graag onder zat. Het was een heerlijke middag. In het groen. In Istanbul, een stad met zo'n 15 miljoen inwoners. Als we dan niet naar Ons Dorp kunnen dan moeten we Ons Dorp maar naar ons toe halen. Met genieten van de groenstroken en tomaten kweken op het balkon.