van de hak op de tak

Ik zie tot mijn schrik dat ik al meer dan een week niet geschreven heb. Niet dat ik niks te vertellen heb, ik kom er niet aan toe. E was 3 weken op tour met zijn toeristen. Wij, de kinderen en ik gaan altijd door 3 fases wanneer hij weg is. De eerste is wennen. Emre gaat s morgens om 7 uur al naar school en nu moet ik Timucin ook meeslepen. Die vindt dat niet altijd even leuk, bovendien moest hij nu ineens ook op dezelfde tijd als Emre op bed en het duurde elke avond een half uur voordat ze sliepen. Ik kan niet even snel meer alleen naar de winkel en elk winkelbezoek is plannen. Of Emre is druk bezig of Timucin moet eerst nog iets doen. Ze alleen laten is geen optie voor mij, niet in dit land waar elk moment een aardbeving kan komen.Verder had E zijn laptop meegenomen en dat was vreselijk, het einde van de wereld. Drie dagen lang heeft Timucin gehuild. Want onze ouwe computer is veels te langzaam, spelletjes doen het niet en de spelletjes die het wel doen zijn dom en saai. En de telefoon van E was er ook al niet om spelletjes mee te spelen..... De Meest Ongelukkige Kinderen Van De Wereld.

De tweede fase is heerlijk. We zijn gewend aan de situatie en doen waar we zin in hebben. Duidelijkheid voor iedereen omdat er maar een ouder is. Lekker voor een week of anderhalf..... Dan begint de derde fase. We beginnen hem te missen... Er moet elke dag even gebeld worden, er wordt honderduizend keer per dag gevraagd wanneer hij weer thuis komt. En ik mis iemand om alle momenten mee te delen, de verantwoording voor de kinderen mee te delen... De harmonie van de tweede fase is weg en iedereen wordt wat prikkelbaar. Ditmaal was Timucin wel heel erg prikkelbaar. Niets was goed, hij had een lage drempel en schreeuwde om het minste.

E is weer thuis. De eerste dag is een ellende. De kinderen zijn door het dolle heen en weten niet hoe ze dit moeten uiten. E en ik worden tot het uiterste getest. Na twee dagen is het of is hij nooit weggeweest en alles is weer normaal. Hij was ditmaal net op tijd om een klein wonder mee te maken: Timucin leest. Het lukt hem ineens om van letters naar woorden te gaan. Daarom was hij zo prikkelbaar, er zat iets geweldigs aan te komen! Sinds en maand of twee is hij druk aan het tekenen en letters aan het schrijven. Steeds werd ik gevraagd om woorden te spellen die hij dan zorgvuldig opschreef. En sinds een paar dagen schreef hij sommige woorden zelf, maar het lukte hem maar niet om een woord te lezen. Maar gisteravond had hij het door. Ineens kreeg hij in de gaten dat hij de letters aan elkaar kon plakken. En letter voor letter kwam het hele woord. Jongens wat een ontdekking, wat is hij blij.

Wat ben ik blij en dankbaar dat hij thuis heeft leren lezen en ik het hele proces van dichtbij heb mogen meemaken. Het is net als de eerste stapjes, de eerste woordjes en ik heb het op de voet kunnen volgen. Emre heeft ook thuis leren lezen al was hij wat eerder met vier en een half. Hij was net zoals Timucin al dagen niet te genieten. Toen op een middag hoorde ik hem een woord uit een boek zeggen. En nog een woord, de hele zin. Zijn gezicht glom en gloeide, het leek of de zon opging. Ik krijg nog steeds de tranen in de ogen als ik me dat moment voor ogen haal. Hij was zo opgelucht, trots en blij.

In mijn profiel staat "helaas niet homeschool-en". In Turkije moet het kind naar school anders komen de ouders in het gevang. Dit is een van de redenen waarom ik wel naar Amerika, Engeland of Belgie zou willen verhuizen, daar mag het wel, zonder problemen. Ik geniet zo van het natuurlijke leren van mijn kinderen. Zonder haast, zonder dwang, gewoon omdat ze het graag zelf willen leren. Emre kon niet wachten om naar school te gaan. Hij wilde wetenschapper worden en wilde daarom naar school om alles te leren wat een wetenschapper moet leren. Zijn enthousiasme is inmiddels tot onder het nulpunt gedaald. Dit doet mijn verdriet. Leren is leuk! Dat hoort het althans te zijn. Ik geloof niet dat een kind het nooit leert als het niet naar school gaat. Niet dat ik tegen school ben, niet elke ouder heeft het enthousiasme, de energie en de mogelijkheid om het kind zelf te onderwijzen. Ik zou echter zo graag wat vrijer zijn in mijn keuze.

Maar goed, ik ben niet vrij in die keuze. Maar ik kan er wel voor kiezen om te kijken wat ik WEL kan doen om het Emre zo aangenaam mogelijk te maken op school. En dat is op zich al weer een hele leerzame ervaring voor ons allebei. Leren dat we altijd een keuze hebben, het hangt er maar net vanaf hoe we er naar kijken.

tekenen, knippen en plakken

Toen Emre maar geen interesse toonde in pen, papier en schaar begon ik te twijfelen aan mijn keuze om hem niet naar de kleuterschool te sturen. Kwam hij niet hopeloos achter te liggen met fijne motoriek en creatieve ontwikkeling...... Ik kocht prachtige knip en lijm boeken maar hij knipte alleen de plaatjes uit die hij kon gebruiken voor zijn spel. De pizzas werden niet in de oven gelijmd maar aan mij en aan Timucin gevoerd, evenals de appels die aan de boom hoorden te hangen en de taartjes die op het bordje gelijmd hoorden te worden. Zijn tekenontwikkeling leek ver achter te liggen Waar hij met moeite houterige poppetjes tekende maakten zijn leeftijdsgenootjes prachtige ronde hoofdjes en lijfjes. Wat zou dat straks worden in de eerste klas.

In de eerste klas werd heel veel getekend. Emre tekende nog steeds houterige poppetjes. Maar het eerste wat Timucin en ik elke dag deden als we Emre van school haalden was zijn tekenboek uit de tas halen en kijken wat hij nu weer getekend had. Hij was origineel, ik stond bij elke tekening weer versteld. Hij tekende speelgoed en computerspelletjes voor Timucin op zijn eigen houterige manier, Timucin adoreerde zijn grote broer.

We zijn nu een jaar verder, in de tweede klas wordt behalve tekenen ook sporadisch geplakt en geknipt. Afgelopen woensdag natuurlijk voor moederdag. Juf had een voorbeeld gemaakt, een hart met binnenin een gedichtje en wat mijn lieve moeder, je liefhebbende zoon tekst. Waar de andere kinderen juf een hart lieten tekenen ging Emre zijn eigen gang en maakte een grote bloem. En de tekst...... Ija, op de hele hele wereld is er niemand mooier dan jou, jij bent de aller aller aller aller mooiste. Toen ik het zag en hoorde kreeg ik tranen in de ogen van blijdschap en opluchting. Ik zie overal beren op de weg, maak me zo druk. Ik ben zo bang dat hij zijn originaliteit verliest, zijn eigen stem. Helemaal na de discussies met zijn juffrouw toen duidelijk werd dat het gaat om standaard, om de gemiddelde leerling, slimmer of dommer maakt niet uit, alles moet de standaardles volgen, er zijn geen uitzonderingen dus dommer krijgt prive bijles en slimmer verveelt zich dood. Het blijkt echter dat Emre zich niet zomaar laat standardiseren. Maar goed, ik had het over tekenen enzo.


Timucin heeft een dikke maand geleden het tekenen ook ontdekt en sindsdien is hij constant met pen en papier in de weer, alles wordt getekend en ook overal, zelfs als hij in bed ligt of op de wc zit. Ik maak me niet meer druk over motoriek en wat al nog meer en geniet gewoon van het geteken van mijn kinderen.


Momenteel favoriete bezigheid: restaurantje. Al het eten wordt getekend. Links en onder pizzas, het zwarte vierkantje is de prullebak, het rode rondje is biefstuk, daarboven een ijsje en een worstje, een sis kebab en een chocoladereep. Helemaal bovenin rechts is een zwart gat (uit de ruimte).

Redog eet sis kebab



pizzabakker






Na het eerste bioscoopbezoek werd thuis de hele bioscoop nagebouwd. De middelste doos is de kaartverkoop. Rechts speelt spiderman, links zit Harryin (vrouwelijke vorm van Harry) een menu te eten.

De affiches van de bioscoop incl. bioscoopmenu (popcorn en cola). Happy feet is van Timucin, Spiderman van Emre.




Het atelier

ziek

Ook ik ben geveld! Keelpijn, hoofdpijn, overalpijn. Emre voelt zich al aardig beter, ze hebben dikke lol. Zoveel, dat ik besloot om ondanks mijn malaise hen toch maar mee naar buiten te nemen voor een beste wandeling. Daarna alle lego op de vloer gedumpt. Ik ging even op de bank liggen en ze waren zo lekker aan het spelen samen, ik genoot van hun gesprekken. Wat waren ze lief, wat waren ze perfect.

Een uur later....... Emre zit gefrustreerd achter de computer, het spel wil niet. Hij wordt hoe langer hoe bozer en slaat steeds harder op de toetsen om. Het is 6 uur, piekuur voor mensen die zich niet lekker voelen. Ik wil RUST! Timucin vraagt om de haverklap of ik een stukje lego voor hem kan vinden en begint een onverstaanbaar liedje te zingen. Emre roept of hij ophoudt, Timucin gaat gewoon door net of hoort hij niets. Emre wordt steeds luider en bozer. Ineens gaat hij kwaad overeind en brult in frustratie. Doet een stap achteruit bovenop de legocreatie van Timucin. Timucin gaat van vredig naar oorlogspad in 2 nano seconden en voor ik het weet zitten ze elkaar te trappen en te slaan.

Ik heb geen 2 nanoseconden nodig, het lukt me makkelijk met 1. Automatische piloot neemt het van me over. Moeder de heks betreedt het toneel. Waarom ze me in hemelsnaam niet wat rust kunnen geven, ik voel me niet lekker, is dat zo moeilijk..... Waarom ze meteen moeten gaan slaan en schoppen, potverdre, alles wat ik wil is een beetje rust, een beetje hulp, maar nee, ze moeten zo nodig gaan vechten..... Er zit nog veel meer in mijn hoofd maar gelukkig krijg ik een hoestbui van het schreeuwen. Ik ga naar de keuken voor een glas water. En met dat glas water lukt het me om weer een beetje grip op mezelf te krijgen. Ik blijf in de keuken staan. Mijn hoofd zit vol met: #$(*^%^kinderen, ondankbaar, wil ik eens wat rust gaan ze vechten. Niemand houdt rekening met mij, maar ik moet met iedereen rekening houden. #*&(^$(&@land, iedereen is hier altijd ziek, alles zit altijd potdicht, bussen, scholen, huizen, geen wonder dat ik ook steeds ziek wordt. Die stomme halfopgeruimde %^&$* keuken, ja, ik stop met mijn werk om voor hen te zorgen en dan krijg ik dit als dank. En dan dat stomme eten, elke dag weer dat stomme eten.

Goed, ik was dus Boos. Ik weet dat het niet helpt, dat ketteren. Maar het voelt zo goed: Ik heb Gelijk, ze verdienen het! Ik wil niet rustig worden, ik wil dat zich net zo akelig gaan voelen als ik me nu voel!
Ik besef dat ik hier alleen maar meer problemen mee krijg, vlam in de pan en de hele avond ruzie. Ik moet rustig worden maar ik Wil Niet Moeten! Om van moeten naar kunnen te gaan heb ik nog 2 glazen water nodig. De kinderen vechten in de kamer, maar als ik te snel terugga dan gaat het mis. Wat heb Ik nodig? Rust en een beetje begrip. Als ik doorga met boos zijn krijg ik dat zeker niet. Maar ik vind dat ze me dat horen te geven, ze Moeten! Nog maar een glas water..... Ik zou graag rust willen hebben en een beetje begrip van mijn kinderen. Zo te zien kunnen ze dat nu niet geven. Misschien hebben ze honger. Maar ik Wil Geen Eten Koken! Ik wil niet Moeten! Nog een glas water, langzaam drinken. Laten we maar gewoon een broodje pindakaas eten, vinden we allemaal lekker.

Ik maak de boterhammen klaar, gooi al mijn boze energie in het snijden van de stukjes. Dan een diepe zucht en als een zen monnik naar binnen. Ze zijn nog steeds kwaad op elkaar, Timucin is in tranen, Emre zit kwaad voor zich uit te kijken. Zodra ze me zien gaat het los: Hij deed dit.. ja maar omdat hij dat deed...het is niet eerlijk.....hij moet..... nee hij moet.... Ik zeg niets en sta daar met de bordjes in mijn hand en denk: dat %*&%^ geweldloos communiceren. Ze hebben mijn kwaadheid van me afgepakt, maar wat moet ik nu? Ik zoek mijn monnik maar die is geruisloos weggeslopen, ik sta er weer alleen voor. Dan doe ik iets wat ik helemaal niet wil doen, maar waarvan ik weet dat het het beste is. Ik zet de bordjes neer, zet Timucin op de bank bij Emre en ga er tussenin zitten. Dan kruip ik hen aan en geef hen een kus. En zeg alleen dat ik heel veel van hen hou, hoe boos ze ook zijn. En zo zitten we een tijdje op de bank. Ik zat in eerste instantie op mijn tanden te bijten maar gaandeweg relax ik en de kinderen ook. Dan vraag ik of Emre hulp nodig heeft bij zijn computerspel. Nee, hij wil het zelf oplossen. Timucin wil wel hulp met het repareren van zijn auto. Ze mogen voor een keer eten waar ze willen, achter de computer en op de vloer. Ik help Timucin met zijn lego en ga daarna weer op de bank liggen, Emre is een stuk rustiger en het lukt hem om zijn spel te spelen. Zen monnik kijkt om het hoekje van de deur en geeft me een knipoog.

over sla

Afgelopen zondag terwijl ik eten kookte besloten mijn mannen mij te helpen, ze gingen de salade klaarmaken. Toen we later aan de tafel zaten bleek dat Emre een akelige kriebel in zijn keel kreeg als hij salade at, bovendien deed het ook pijn als hij at. Hij was verdrietig, kon zijn eigengemaakte salade niet eten. Ik probeerde hem te troosten, hij was een uur lang aan het snijden geweest en het was heel frustrerend dat hij er nu niet van kon eten. Zodra zijn keel weer wat beter was zouden we een giga grote salade met elkaar gaan maken.

"Maar dan mag ik er meer van eten dan Timucin want die kan nu wel salade eten". Ja, Timucin zat behoorlijk in de salade om te prikken en dat maakte het natuurlijk nog pijnlijker voor Emre. Maar dat principe van 'ik wil meer van iets wat in overvloed is' vind ik heel moeilijk om te begrijpen. Ik hoor het veel vaker , en ik vroeg aan E of hij het begreep. Hij kwam met de interessante theorie dat ze in het moment leven en dat ze niet echt bewust verder kunnen denken, 'later' en 'morgen' zijn begrippen waar ze niets mee kunnen, dat is gewoon oneindig ver weg voor hen. Maar dat verklaart nog niet waarom ze precies evenveel overvloed horen te hebben, Timucin mag vooral niet een aardbei meer als Emre zelfs al heeft hij buikpijn van het aardbeien eten en ligt het bord nog vol.

Ik zit me nu net af te vragen wie er eigenlijk meer moeite mee heeft, Emre of ik? En over overvloed gesproken, ik voel mezelf allesbehalve overvloedig als ik hem zo hoor praten. Ik voel mezelf beperkt, ik heb niet de creativiteit om het op te lossen. Ik zet mezelf weer vast in de oplossing. En wat had ik zo mooi neergeschreven hiernaast bij non violent communication, focus op de interactie en niet op de oplossing. Zet jezelf en de ander niet vast in allemaal verwachtingen. Als je een vogel maar lang genoeg in een kooi zet dan blijft hij er in zitten zelfs al staat zet je de deur wagenwijd open. Ik zie mijn kinderen lekker buiten vliegen, vrij en onbezorgd en ik zit in daar in die kooi en klap zelf steeds dat deurtje weer dicht. Ik Hoef Het Niet Op Te Lossen!! zo simpel is het. Ik hoef Emre's verdriet over de salade niet weg te nemen. Ik kan hem er bij helpen, maar als ik zijn verdriet en zijn pijn op mijn schouders neem dan beperk ik mezelf en blokkeer mijn creativiteit.

Wat als ik nu gewoon eens accepteer dat hij precies evenveel wil hebben als zijn broertje? Ha, daar gaan we, ik ben bang dat hij een egoist wordt en, en daar ga ik weer met projecteren, dat hij net zoals mij gaat denken dat alles met een maat (lees: met mate) hoort te zijn. Ik hoor niet teveel te eten en ik hou me in (en vervolgens ga ik door het lint...), ik mag mijn mond niet teveel opendoen en ik bijt op mijn tong (totdat ik het niet meer uithou en werkelijk begin te ratelen zonder ophouden), ik mag niet teveel willen, niet teveel wensen, niet teveel verwachten want dat hoort niet! Vooral waar het geld betreft klap ik dat deurtje angstvallig dicht. Want geld willen hebben is hebberig en slecht. Er zijn zoveel arme mensen, hoe krijg ik het in mijn hoofd om geld te willen hebben.

Wat doe ik mezelf toch allemaal aan met mijn denken, ik zie overal beren op de weg. Emre egoist? Hij bewaart altijd alles wat hij krijgt op school zodat hij het met Timucin kan delen...Misschien is Emre wel gewoon een advocaat in de dop. En wat als hij ooit eens president van Turkije wordt? Zou het dan niet geweldig zijn dat hij denkt dat iedereen evenveel zou moeten hebben?

les in luisteren

Ik zit graag 's morgens vroeg achter de computer. Emre naar school (hij gaat om 7 uur, school is in 2 groepen verdeeld, een groep gaat in de morgen de andere in de middag) Timucin nog in bed en heerlijk rustig. Vanmorgen was Timucin vroeg, nog voordat Emre de deur uit was kwam hij uit bed. En hij wilde film kijken. En ontbijt. Film uitgezocht, ontbijt gemaakt en ik weer achter de computer. Maar steeds was het: kijk, nu wordt het spannend! Kijk, blijven kijken! Kijken, je kijkt niet! Toe nou, kijk nou!.... Ik keek eens met een strenge blik naar het kleine monster wat mij van de computer afhield, en wilde zeggen dat ik even rustig achter de computer wilde zitten en of hij zich even stil kon houden. Maar ik zei niets. Hij zat daar zo mooi, liet zijn knuffel ook film kijken en ik smolt. Hij vindt het gewoon fijn om samen te kijken, samen te zitten. Dus ben ik lekker met hem samen op de bank gaan zitten, kop thee erbij, kind tegen me aan.

Hij kan het nog niet zo goed zeggen.
En tegen de tijd dat hij geleerd heeft om het goed te zeggen heeft hij ook geleerd om zijn mond te houden en zijn behoeftes op de achtergrond te laten mokken, want vragen is vaak zo frusterend. Als je zin in een koekje hebt moeten we bijna eten, als je nog even wilt spelen moet je op bed. Als je iets interessants wilt vertellen moet je je even stilhouden omdat er iemand aan het praten is....

Het is me gelukt om deze keer de boodschap te horen, het lukt me lang niet altijd. Want vaak gaat het met boosheid of frustratie gepaard en dan is het een stuk moeilijker om te smelten. En met volwassenen is het helemaal moeilijk. Ik had nooit gedacht dat ik op een dag zou zeggen dat ik van mijn kinderen leer. Maar ik ben blij dat ik het ontdekt heb. We leren samen, ik leer hen de regels, zij leren mij om het absurde van veel van die regels in te zien en gewoon van het moment te genieten. Samen op de bank zitten. Een warme kop thee, een warm kinderlijfje en een spannende film. Wat wil ik nog meer....