van de hak op de tak

Ik zie tot mijn schrik dat ik al meer dan een week niet geschreven heb. Niet dat ik niks te vertellen heb, ik kom er niet aan toe. E was 3 weken op tour met zijn toeristen. Wij, de kinderen en ik gaan altijd door 3 fases wanneer hij weg is. De eerste is wennen. Emre gaat s morgens om 7 uur al naar school en nu moet ik Timucin ook meeslepen. Die vindt dat niet altijd even leuk, bovendien moest hij nu ineens ook op dezelfde tijd als Emre op bed en het duurde elke avond een half uur voordat ze sliepen. Ik kan niet even snel meer alleen naar de winkel en elk winkelbezoek is plannen. Of Emre is druk bezig of Timucin moet eerst nog iets doen. Ze alleen laten is geen optie voor mij, niet in dit land waar elk moment een aardbeving kan komen.Verder had E zijn laptop meegenomen en dat was vreselijk, het einde van de wereld. Drie dagen lang heeft Timucin gehuild. Want onze ouwe computer is veels te langzaam, spelletjes doen het niet en de spelletjes die het wel doen zijn dom en saai. En de telefoon van E was er ook al niet om spelletjes mee te spelen..... De Meest Ongelukkige Kinderen Van De Wereld.

De tweede fase is heerlijk. We zijn gewend aan de situatie en doen waar we zin in hebben. Duidelijkheid voor iedereen omdat er maar een ouder is. Lekker voor een week of anderhalf..... Dan begint de derde fase. We beginnen hem te missen... Er moet elke dag even gebeld worden, er wordt honderduizend keer per dag gevraagd wanneer hij weer thuis komt. En ik mis iemand om alle momenten mee te delen, de verantwoording voor de kinderen mee te delen... De harmonie van de tweede fase is weg en iedereen wordt wat prikkelbaar. Ditmaal was Timucin wel heel erg prikkelbaar. Niets was goed, hij had een lage drempel en schreeuwde om het minste.

E is weer thuis. De eerste dag is een ellende. De kinderen zijn door het dolle heen en weten niet hoe ze dit moeten uiten. E en ik worden tot het uiterste getest. Na twee dagen is het of is hij nooit weggeweest en alles is weer normaal. Hij was ditmaal net op tijd om een klein wonder mee te maken: Timucin leest. Het lukt hem ineens om van letters naar woorden te gaan. Daarom was hij zo prikkelbaar, er zat iets geweldigs aan te komen! Sinds en maand of twee is hij druk aan het tekenen en letters aan het schrijven. Steeds werd ik gevraagd om woorden te spellen die hij dan zorgvuldig opschreef. En sinds een paar dagen schreef hij sommige woorden zelf, maar het lukte hem maar niet om een woord te lezen. Maar gisteravond had hij het door. Ineens kreeg hij in de gaten dat hij de letters aan elkaar kon plakken. En letter voor letter kwam het hele woord. Jongens wat een ontdekking, wat is hij blij.

Wat ben ik blij en dankbaar dat hij thuis heeft leren lezen en ik het hele proces van dichtbij heb mogen meemaken. Het is net als de eerste stapjes, de eerste woordjes en ik heb het op de voet kunnen volgen. Emre heeft ook thuis leren lezen al was hij wat eerder met vier en een half. Hij was net zoals Timucin al dagen niet te genieten. Toen op een middag hoorde ik hem een woord uit een boek zeggen. En nog een woord, de hele zin. Zijn gezicht glom en gloeide, het leek of de zon opging. Ik krijg nog steeds de tranen in de ogen als ik me dat moment voor ogen haal. Hij was zo opgelucht, trots en blij.

In mijn profiel staat "helaas niet homeschool-en". In Turkije moet het kind naar school anders komen de ouders in het gevang. Dit is een van de redenen waarom ik wel naar Amerika, Engeland of Belgie zou willen verhuizen, daar mag het wel, zonder problemen. Ik geniet zo van het natuurlijke leren van mijn kinderen. Zonder haast, zonder dwang, gewoon omdat ze het graag zelf willen leren. Emre kon niet wachten om naar school te gaan. Hij wilde wetenschapper worden en wilde daarom naar school om alles te leren wat een wetenschapper moet leren. Zijn enthousiasme is inmiddels tot onder het nulpunt gedaald. Dit doet mijn verdriet. Leren is leuk! Dat hoort het althans te zijn. Ik geloof niet dat een kind het nooit leert als het niet naar school gaat. Niet dat ik tegen school ben, niet elke ouder heeft het enthousiasme, de energie en de mogelijkheid om het kind zelf te onderwijzen. Ik zou echter zo graag wat vrijer zijn in mijn keuze.

Maar goed, ik ben niet vrij in die keuze. Maar ik kan er wel voor kiezen om te kijken wat ik WEL kan doen om het Emre zo aangenaam mogelijk te maken op school. En dat is op zich al weer een hele leerzame ervaring voor ons allebei. Leren dat we altijd een keuze hebben, het hangt er maar net vanaf hoe we er naar kijken.

tekenen, knippen en plakken

Toen Emre maar geen interesse toonde in pen, papier en schaar begon ik te twijfelen aan mijn keuze om hem niet naar de kleuterschool te sturen. Kwam hij niet hopeloos achter te liggen met fijne motoriek en creatieve ontwikkeling...... Ik kocht prachtige knip en lijm boeken maar hij knipte alleen de plaatjes uit die hij kon gebruiken voor zijn spel. De pizzas werden niet in de oven gelijmd maar aan mij en aan Timucin gevoerd, evenals de appels die aan de boom hoorden te hangen en de taartjes die op het bordje gelijmd hoorden te worden. Zijn tekenontwikkeling leek ver achter te liggen Waar hij met moeite houterige poppetjes tekende maakten zijn leeftijdsgenootjes prachtige ronde hoofdjes en lijfjes. Wat zou dat straks worden in de eerste klas.

In de eerste klas werd heel veel getekend. Emre tekende nog steeds houterige poppetjes. Maar het eerste wat Timucin en ik elke dag deden als we Emre van school haalden was zijn tekenboek uit de tas halen en kijken wat hij nu weer getekend had. Hij was origineel, ik stond bij elke tekening weer versteld. Hij tekende speelgoed en computerspelletjes voor Timucin op zijn eigen houterige manier, Timucin adoreerde zijn grote broer.

We zijn nu een jaar verder, in de tweede klas wordt behalve tekenen ook sporadisch geplakt en geknipt. Afgelopen woensdag natuurlijk voor moederdag. Juf had een voorbeeld gemaakt, een hart met binnenin een gedichtje en wat mijn lieve moeder, je liefhebbende zoon tekst. Waar de andere kinderen juf een hart lieten tekenen ging Emre zijn eigen gang en maakte een grote bloem. En de tekst...... Ija, op de hele hele wereld is er niemand mooier dan jou, jij bent de aller aller aller aller mooiste. Toen ik het zag en hoorde kreeg ik tranen in de ogen van blijdschap en opluchting. Ik zie overal beren op de weg, maak me zo druk. Ik ben zo bang dat hij zijn originaliteit verliest, zijn eigen stem. Helemaal na de discussies met zijn juffrouw toen duidelijk werd dat het gaat om standaard, om de gemiddelde leerling, slimmer of dommer maakt niet uit, alles moet de standaardles volgen, er zijn geen uitzonderingen dus dommer krijgt prive bijles en slimmer verveelt zich dood. Het blijkt echter dat Emre zich niet zomaar laat standardiseren. Maar goed, ik had het over tekenen enzo.


Timucin heeft een dikke maand geleden het tekenen ook ontdekt en sindsdien is hij constant met pen en papier in de weer, alles wordt getekend en ook overal, zelfs als hij in bed ligt of op de wc zit. Ik maak me niet meer druk over motoriek en wat al nog meer en geniet gewoon van het geteken van mijn kinderen.


Momenteel favoriete bezigheid: restaurantje. Al het eten wordt getekend. Links en onder pizzas, het zwarte vierkantje is de prullebak, het rode rondje is biefstuk, daarboven een ijsje en een worstje, een sis kebab en een chocoladereep. Helemaal bovenin rechts is een zwart gat (uit de ruimte).

Redog eet sis kebab



pizzabakker






Na het eerste bioscoopbezoek werd thuis de hele bioscoop nagebouwd. De middelste doos is de kaartverkoop. Rechts speelt spiderman, links zit Harryin (vrouwelijke vorm van Harry) een menu te eten.

De affiches van de bioscoop incl. bioscoopmenu (popcorn en cola). Happy feet is van Timucin, Spiderman van Emre.




Het atelier

ziek

Ook ik ben geveld! Keelpijn, hoofdpijn, overalpijn. Emre voelt zich al aardig beter, ze hebben dikke lol. Zoveel, dat ik besloot om ondanks mijn malaise hen toch maar mee naar buiten te nemen voor een beste wandeling. Daarna alle lego op de vloer gedumpt. Ik ging even op de bank liggen en ze waren zo lekker aan het spelen samen, ik genoot van hun gesprekken. Wat waren ze lief, wat waren ze perfect.

Een uur later....... Emre zit gefrustreerd achter de computer, het spel wil niet. Hij wordt hoe langer hoe bozer en slaat steeds harder op de toetsen om. Het is 6 uur, piekuur voor mensen die zich niet lekker voelen. Ik wil RUST! Timucin vraagt om de haverklap of ik een stukje lego voor hem kan vinden en begint een onverstaanbaar liedje te zingen. Emre roept of hij ophoudt, Timucin gaat gewoon door net of hoort hij niets. Emre wordt steeds luider en bozer. Ineens gaat hij kwaad overeind en brult in frustratie. Doet een stap achteruit bovenop de legocreatie van Timucin. Timucin gaat van vredig naar oorlogspad in 2 nano seconden en voor ik het weet zitten ze elkaar te trappen en te slaan.

Ik heb geen 2 nanoseconden nodig, het lukt me makkelijk met 1. Automatische piloot neemt het van me over. Moeder de heks betreedt het toneel. Waarom ze me in hemelsnaam niet wat rust kunnen geven, ik voel me niet lekker, is dat zo moeilijk..... Waarom ze meteen moeten gaan slaan en schoppen, potverdre, alles wat ik wil is een beetje rust, een beetje hulp, maar nee, ze moeten zo nodig gaan vechten..... Er zit nog veel meer in mijn hoofd maar gelukkig krijg ik een hoestbui van het schreeuwen. Ik ga naar de keuken voor een glas water. En met dat glas water lukt het me om weer een beetje grip op mezelf te krijgen. Ik blijf in de keuken staan. Mijn hoofd zit vol met: #$(*^%^kinderen, ondankbaar, wil ik eens wat rust gaan ze vechten. Niemand houdt rekening met mij, maar ik moet met iedereen rekening houden. #*&(^$(&@land, iedereen is hier altijd ziek, alles zit altijd potdicht, bussen, scholen, huizen, geen wonder dat ik ook steeds ziek wordt. Die stomme halfopgeruimde %^&$* keuken, ja, ik stop met mijn werk om voor hen te zorgen en dan krijg ik dit als dank. En dan dat stomme eten, elke dag weer dat stomme eten.

Goed, ik was dus Boos. Ik weet dat het niet helpt, dat ketteren. Maar het voelt zo goed: Ik heb Gelijk, ze verdienen het! Ik wil niet rustig worden, ik wil dat zich net zo akelig gaan voelen als ik me nu voel!
Ik besef dat ik hier alleen maar meer problemen mee krijg, vlam in de pan en de hele avond ruzie. Ik moet rustig worden maar ik Wil Niet Moeten! Om van moeten naar kunnen te gaan heb ik nog 2 glazen water nodig. De kinderen vechten in de kamer, maar als ik te snel terugga dan gaat het mis. Wat heb Ik nodig? Rust en een beetje begrip. Als ik doorga met boos zijn krijg ik dat zeker niet. Maar ik vind dat ze me dat horen te geven, ze Moeten! Nog maar een glas water..... Ik zou graag rust willen hebben en een beetje begrip van mijn kinderen. Zo te zien kunnen ze dat nu niet geven. Misschien hebben ze honger. Maar ik Wil Geen Eten Koken! Ik wil niet Moeten! Nog een glas water, langzaam drinken. Laten we maar gewoon een broodje pindakaas eten, vinden we allemaal lekker.

Ik maak de boterhammen klaar, gooi al mijn boze energie in het snijden van de stukjes. Dan een diepe zucht en als een zen monnik naar binnen. Ze zijn nog steeds kwaad op elkaar, Timucin is in tranen, Emre zit kwaad voor zich uit te kijken. Zodra ze me zien gaat het los: Hij deed dit.. ja maar omdat hij dat deed...het is niet eerlijk.....hij moet..... nee hij moet.... Ik zeg niets en sta daar met de bordjes in mijn hand en denk: dat %*&%^ geweldloos communiceren. Ze hebben mijn kwaadheid van me afgepakt, maar wat moet ik nu? Ik zoek mijn monnik maar die is geruisloos weggeslopen, ik sta er weer alleen voor. Dan doe ik iets wat ik helemaal niet wil doen, maar waarvan ik weet dat het het beste is. Ik zet de bordjes neer, zet Timucin op de bank bij Emre en ga er tussenin zitten. Dan kruip ik hen aan en geef hen een kus. En zeg alleen dat ik heel veel van hen hou, hoe boos ze ook zijn. En zo zitten we een tijdje op de bank. Ik zat in eerste instantie op mijn tanden te bijten maar gaandeweg relax ik en de kinderen ook. Dan vraag ik of Emre hulp nodig heeft bij zijn computerspel. Nee, hij wil het zelf oplossen. Timucin wil wel hulp met het repareren van zijn auto. Ze mogen voor een keer eten waar ze willen, achter de computer en op de vloer. Ik help Timucin met zijn lego en ga daarna weer op de bank liggen, Emre is een stuk rustiger en het lukt hem om zijn spel te spelen. Zen monnik kijkt om het hoekje van de deur en geeft me een knipoog.

les in luisteren

Ik zit graag 's morgens vroeg achter de computer. Emre naar school (hij gaat om 7 uur, school is in 2 groepen verdeeld, een groep gaat in de morgen de andere in de middag) Timucin nog in bed en heerlijk rustig. Vanmorgen was Timucin vroeg, nog voordat Emre de deur uit was kwam hij uit bed. En hij wilde film kijken. En ontbijt. Film uitgezocht, ontbijt gemaakt en ik weer achter de computer. Maar steeds was het: kijk, nu wordt het spannend! Kijk, blijven kijken! Kijken, je kijkt niet! Toe nou, kijk nou!.... Ik keek eens met een strenge blik naar het kleine monster wat mij van de computer afhield, en wilde zeggen dat ik even rustig achter de computer wilde zitten en of hij zich even stil kon houden. Maar ik zei niets. Hij zat daar zo mooi, liet zijn knuffel ook film kijken en ik smolt. Hij vindt het gewoon fijn om samen te kijken, samen te zitten. Dus ben ik lekker met hem samen op de bank gaan zitten, kop thee erbij, kind tegen me aan.

Hij kan het nog niet zo goed zeggen.
En tegen de tijd dat hij geleerd heeft om het goed te zeggen heeft hij ook geleerd om zijn mond te houden en zijn behoeftes op de achtergrond te laten mokken, want vragen is vaak zo frusterend. Als je zin in een koekje hebt moeten we bijna eten, als je nog even wilt spelen moet je op bed. Als je iets interessants wilt vertellen moet je je even stilhouden omdat er iemand aan het praten is....

Het is me gelukt om deze keer de boodschap te horen, het lukt me lang niet altijd. Want vaak gaat het met boosheid of frustratie gepaard en dan is het een stuk moeilijker om te smelten. En met volwassenen is het helemaal moeilijk. Ik had nooit gedacht dat ik op een dag zou zeggen dat ik van mijn kinderen leer. Maar ik ben blij dat ik het ontdekt heb. We leren samen, ik leer hen de regels, zij leren mij om het absurde van veel van die regels in te zien en gewoon van het moment te genieten. Samen op de bank zitten. Een warme kop thee, een warm kinderlijfje en een spannende film. Wat wil ik nog meer....

spelen

Emre wilde een set met reageerbuisjes. Hij wilde proeven gaan doen. En op een avond kwam zijn vader met een set thuis. Emre was zo blij, de volgende dag heeft hij er tijden mee gespeeld. Alleen met water en ik vond ook nog ergens een pipet die hij kon gebruiken. Eerst allemaal evenveel water, daarna allemaal verschillend. Erin blazen, ze maken allemaal een ander geluid. Allemaal precies trapsgewijs met water vullen, lineaal erbij. Ik stond versteld wat hij er allemaal mee deed.


De jongens zijn dagelijks aan het onderzoeken, ze hebben sinds kort allebei een vergrootglas. Timucin liep dagen om het huis op zoek naar mieren... Alles wordt bekeken, en soms worden de observaties opgeschreven of getekend. En daarna gecategoriseerd en zijn ze ingespannen bezig met alles netjes bij elkaar te leggen. De andere kinderen kijken er maar verbaasd naar, ik eerlijk gezegd ook.

Ik zie dat ik spelen altijd zwaar onderschat heb. Ik zag het altijd als tijdverdrijf en iets wat ten allen tijde onderbroken kon worden. Maar de laatste jaren krijg ik steeds meer respect voor spelen, het is voor hen net zo belangrijk als werken voor ons. Met misschien als verschil dat zij het vol overgave en altijd met plezier doen...


Lego is voor mij een mirakel. Zelfs ik kan er niet genoeg van krijgen. Oke, de kamer ligt van boven tot onder vol met blokjes en ik loop regelmatig te schelden als ik weer op zo'n scherp blokje trap. En ik krijg vaak de kriebels als ik weer voor het stofzuigen eerst 5 minuten lego op moet ruimen. Maar als ik dan zie wat ze allemaal ermee doen....Timucin wil alles wat hij maakt op de foto vastleggen, ik ben blij met de digitale camera anders had het handenvol geld gekost. Als mensen hier de hoeveelheid speelgoed zien dan krijgen de kinderen altijd te horen wat ze toch daarmee moeten en hoe ze verwend worden. En ik zucht dan maar weer een keer diep en hou me wijselijk stil. En vraag me stiekum af wanneer de visite weer vertrekt zodat we weer verder kunnen gaan met spelen.....

Ija

Mijn kinderen noemen mij Ija. Geen mama, moeder of Anne, de Turkse variant, maar gewoon Ija. Het is een bedenksel van Emre. Toen hij begon te praten was het niet mama of papa of baba (wederom turkse variant) maar Ija. Hoe origineel. En wat had hij een moeilijk dilemma praktisch opgelost. Want ik wilde geen Anne genoemd worden. Het grootste gedeelte van de zwangerschap hebben we bij mijn schoonouders gewoond en daar hoorde ik altijd kinderen gillen AnnEEEEE. Later begreep ik dat het gewoon komt omdat kinderen en moeders altijd schreeuwen want moeders staan meestal op het balkon als ze hun kinderen roepen en zijn binnen als de kinderen hen roepen. Dus moeten ze schreeuwen. Maar in die tijd heb ik een behoorlijke afkeer van dat woord gekregen. Anne werd het dus met zekerheid niet.

Ik hoopte wat stiekum op mama maar mijn schoonmoeder zag dat helemaal niet zitten. Want mama betekent voer in het turks en wordt ook tegen kleine kinderen gezegd: eet je mama op. Daar had ze wel gelijk in, behoorlijk onnozel om steeds met voer aangesproken te worden. Hoe Emre erbij kwam weet ik niet maar zijn eerste woord was 'Ija' En Timucin heeft dat van hem overgenomen. En tussen alle AnnEEEE's zit nu dus ook een IjAAAA, want ze schreeuwen net zo hard. Veel kinderen in de buurt spreken mij nu met Ija aan, en sommige volwassenen ook! Maar het klinkt wel komisch, de buurjongen heeft het steevast over 'de Ija's' als hij ons bedoeld.

Emre is nu bijna 8 maar het blijft Ija. Het wordt hem soms wel moeilijk gemaakt door de meer traditoneel denkende mensen. Het is toch niet respectvol om de moeder bij de naam te noemen, hij moet Anne zeggen. Als ik er tegenin breng dat ik niet met 'Anne' aangesproken wil worden dan krijg ik steevast te horen dat ik genoeg verturkst ben om eindelijk 'Anne" te heten. In het begin sprong ik altijd in de verdediging, nu vraag ik vaak dat als zij naar het buitenland zouden verhuizen zij dan met 'voer' aangesproken wilden worden. En de deur-dicht-gooier is altijd: "ik zie liever respect in gedrag dan in een naam."
Ach, ik begrijp hen wel, in het Turks is Anne bijna een heilige naam. Afgelopen zondag hoorde ik een gedicht over al de Turkse woorden waar Ana (oudturks) in voorkomt. Tientallen. En geen enkel woord met baba erin....... Leuke variant: waarom is er wel een ananas en geen babanas?

Ik hoop dat mijn jongens gewoon doorgaan met Ija. Al vraag ik me af wat mijn kleinkinderen dan zullen gaan zeggen. Oma is of AnneAnne (moeder van moeder) of BabaAnne (moedervanvader). Zou ik dan babaIja worden? Goed, voorlopig is Emre nog 7 en Timucin nog 5...... maar stiekum hoop ik dat ik gewoon 'oma' mag worden.

op het matje

Manlief en ik zijn gisteren op het matje geroepen bij de school psychologe. Althans zo voelde het. Het zou een gesprek zijn over Emre, dat hij behoorlijk voorop was in de leerstof en zich verveelde in de klas wat zich uitte in dromen en praten met andere kinderen. Het werd echter een gekibbel over Het Belang Van Huiswerk. We werden verwelkomd door drie Dames, Emre's juf, de Engelse juf (sinds vorige week een les engels per week, een "keuze" vak oftewel dictatuur van de meerderheid van de ouders 'zucht') en de psychologe. Het werd echter al vlot duidelijk dat de dames het niet eens waren met de manier waarop wij met huiswerk omgaan. E had een briefje geschreven aan de Engelse juf ivm huiswerk voor Engels (vijf keer hetzelfde dialoog overschrijven). Het probleem is dat Emre over het algemeen de behandelde stof al beheerst (ook het Engels) en ik vind het te gek om het dingen te laten herhalen die hij al weet. Had hij er nu plezier in, wel dan maakte het mij niets uit, maar dat huiswerk is elke keer een lijdensweg. Ik had met veel moeite al een compromis met zijn juf bereikt over huiswerk van rekenen. Het is al genoeg dat hij in de klas steeds hetzelfde op zijn bordje krijgt, thuis hoeft dat van mij echt niet.

Om een lang verhaal kort te maken, het werd een uurlang gezemel over hoe belangrijk het wel niet is dat hij zich aan het systeem houdt en al het huiswerk maakt wat hem gegeven wordt. En dat wij als ouders het verkeerd doen! Wij moeten hem vertellen dat het belangrijk is dat iedereen hetzelfde is in school, als zijn klasgenootjes huiswerk moeten maken, moet hij datzelfde huiswerk ook maken. Dat hij op de leerstof vooruit is is JAMMER, maar daar is NIETS aan te doen, zo is het systeem.

Ik merkte verschillende keren op dat we alleen maar aan het kibbelen waren over het systeem en huiswerk terwijl ik liever sprak over Emre en wat we eraan kunnen doen dat hij weer plezier krijgt in school. Dat hij wat sneller de stof opneemt dan de andere leerlingen in zijn klas en dat hij daar nu zo'n beetje voor gestraft wordt. Dat hij al kon lezen sinds hij vier was, dat hij de rekenstof van de eerste klas met 5 jaar beheerste. We kregen toen de opmerking dat we het verkeerd hadden gedaan met hem naar een normale staats school te sturen -alsof prive een optie is voor iedereen- en de psychologe vroeg of het dan niet een idee was om hem naar een school in het buitenland te sturen! Een jongetje van nog geen 8 jaar, om nog niet te spreken van de kosten! De enige oplossing voor Emre was dat WIJ ons aan moesten passen en een doorsnee ouder zouden worden, dan zou Emre vanzelf wel weer plezier in de les krijgen.
Kortom, om met de gevleugelde woorden van mijn broer G J te spreken: "iedereen deed een plas en het bleef zoals het was"
Ik voelde me onbegrepen, niet gehoord en machteloos.

Eenmaal buiten schoot ik samen met E in de lach over het idee dat wij op het matje geroepen waren. Het machteloze gevoel bleef echter de hele dag in mij omzeuren. Zo erg dat ik snachts zelfs denkbeeldige brieven aan de juffen aan het schrijven was. Na een uur lang monoloog in mijn hoofd met de juffen besloot ik om maar een schrift te pakken en te gaan schrijven wat me dwars zat, slapen lukte toch niet. Al snel kwam ik uit bij mezelf als klein meisje op de lagere school. Dromerig, verveeld, geen aandacht bij de les. Toch altijd hoge cijfers. Ik heb weinig leuke herinneringen aan de lagere school. En ik ben bang dat Emre hetzelfde krijgt. Angst voor het welzijn van mijn kind, angst dat hij zijn plezier in leren kwijtraakt, angst dat hij zich ongelukkig voelt in school. En die angst had mij stevig in zijn greep. Die angst maakte dat ik als een moederleeuw aan het brullen was tegen alles wat ik ervaarde als gevaar. Dat ik net zo gefrustreerd raakte als Emre wanneer hij aan het huilen was als hij huiswerk moest maken omdat ander zijn juf boos zou worden op hem. Ik voelde dat als een bedreiging, dat de juf meer macht over hem had dan ik. Dat hij met 7 jaar al zo bang was voor een schooljuf en dat hij de komende 3+ jaren nog onder haar bewind zit.

Angst is verlammend, je komt er nix verder mee. Angst stimuleert niet tot dialoog, dat bleek wel uit het gesprek met de Dames. Het was niet alleen angst van mijn kant. Het schoolsysteem is aan het veranderen, vorig jaar is een begin gemaakt met een nieuw systeem waarbij het kind centraal staat. Het oude systeem is een paardenrace, eerst naar het middelbare school examen wat ze met 14 jaar af moeten leggen, daarna komt het universiteitsexamen. De educatieve toekomst van het kind hangt af van een drie uur durend examen. Dit prestatiegerichte is er niet zomaar uit te krijgen net zomin als het disciplinaire karakter van het oude systeem. Sinds Emre naar school gaat begrijp ik de Turkse mentaliteit beter. Je mag niet anders zijn, je hebt geen stem. En nu, een dag later, nu het me lukt om ook de kant van de Dames te zien, zie ik ook hun angst. Zij worden in het diepe gegooid, het systeem verandert radikaal en ze krijgen slechts minimale begeleiding. Het disciplinaire systeem voelt veilig voor hen, dit geldt ook voor het merendeel van de ouders. En dan komt er ook nog ineens zo'n Hollandse die haar man ook al geindoctrineerd heeft en die even alles overhoop zal gooien. Ik moet er voor de duidelijkheid bijzeggen dat ik ook tijdens de oudervergaderingen met de juf me niet stilhoud.... (en dat ik E niet heb geindoctrineerd, hooguit een beetje gestimuleerd om in een andere richting te denken :))

Ik moest ineens weer aan de woorden van Gandhi denken: 'probeer de verandering te zijn die je in de wereld wilt zien'. En ik realiseerde me dat het tijd werd om het roer om te gooien, niet kijken naar waar we verschillen maar zoeken naar deovereenkomsten. En een van de belangrijkste is dat we allemaal begrepen willen worden.
(wordt vervolgd)